Home

strona w przygotowaniu

O autorze. Urodziłem się 16 maja 1950 r. w Szczecinie. W 1976 roku zaangażowałem się w demokratyczny ruch na rzecz praw człowieka, będący w opozycji do ówczesnego reżymu. Byłem aktywnym sympatykiem Komitetu Obrony Robotników (KOR) i, od 1977 roku, członkiem Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROPCiO). Z tego powodu spotykały mnie różne szykany ze strony reżymu – m.in. podczas rewizji w moim mieszkaniu w Szczecinie, przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, w kwietniu 1979 r., skonfiskowano mi kilkadziesiąt „zakazanych” książek będących „poza zasięgiem cenzury”. W listopadzie 1979 r. wyjechałem do Austrii, gdzie w lutym 1980 r. przyznano mi azyl polityczny. W lipcu 1980 r. uczestniczyłem w Kongresie im. Andrieja Sacharowa w Berlinie Zachodnim, poświęconym sytuacji politycznej w krajach Europy Wschodniej, na który zostałem zaproszony przez Radio Wolna Europa (RWE). Na forum Kongresu przemawiałem ponad 2 godz., głównie na temat łamania praw człowieka przez ówczesne władze w Polsce. W lipcu 1980 r. wyjechałem na stałe do USA, gdzie mieszkam do chwili obecnej, w Nowym Jorku. Obecnie nie pracuję zarobkowo, poświęcając się pracy pisarskiej. Jerzy Kijewski, New York, maj 2008 r.

Słownik

Epoka miękkich skał. Ten niezwykły, trwający ok. 1000 lat okres (ok. 3200–2200 p.n.e.) kiedy Księżyc znajdował się stosunkowo blisko Ziemi, nazwany został w niniejszej pracy epoką miękkich skał. W epoce tej, wszelki materiał skalny na powierzchni Ziemi był bardziej miękki i podatny na obróbkę, aniżeli obecnie, ponieważ Księżyc znajdował się wówczas znacznie bliżej Ziemi. Początek epoki miękkich skał można wyznaczyć na podstawie pierwszych naczyń z twardych kamieni, które pojawiły się ok. 3200 lat p.n.e., zarówno w Egipcie, jak na całym świecie. Księżyc wchodził już na orbitę geostacjonarną, powodując, że skały zmiękły na tyle, aby można było rzeźbić w nich naczynia z ekstremalnie twardych kamieni jak np. granitu.

Gotycka cegła – Aby wyjaśnić jakoś powszechność „średniowiecznych budowli” (jak zamki, katedry i kościoły), wykonanych z „cegły”, przyjęto koncepcję „cegły gotyckiej”. Wydaje się jednak, że cegły gotyckiej, podobnie jak „rzymskiego betonu”… nigdy nie było.

Gotyk ceglany (inform. encyklopedyczna) – zjawisko w architekturze gotyckiej, gdzie cegła stanowiła zasadniczy materiał budulcowy. Gotycka architektura ceglana była alternatywą architektury kamiennej, zwłaszcza na terenie krajów północno-euroejskich, przede wszystkim wokół basenu Morza Bałtyckiego, gdzie brakowało skalnych zasobów naturalnych.

Okres gładzony. Okres trwający ok. 3200–2500 p.n.e. Tę datę otrzymujemy na podstawie badań naczyń z twardych skał w Egipcie, które były ręcznie obrabiane kamiennymi rylcami, od ok. 3200 lat p.n.e, do 2500 lat p.n.e. Natomiast kolosalne monumenty rzeźbione w monolitycznych skałach, zaczynają powstawać od ok. 2600 lat p.n.e. i kończą się ok. 2500 lat p.n.e. Datę tę otrzymujemy na podstawie datowania Piramidy Cheopsa, Chefrena i innych piramid w Egipcie. Księżyc wchodził na orbitę geostacjonarną ok. 2600 lat p.n.e. Około 2600 lat p.n.e. skały zmiękły na tyle, że z łatwością można było rzeźbić kolosalne monumenty w monolitycznych skałach jak np. piramidy, zamki, katedry i obeliski. Wszystkie monumenty neolityczne były pierwotnie (ok. 2600–2500 p.n.e.), rzeźbione w monolitycznych skałach „na gładko”, tzn. bez żadnych wzorów imitujących bloki, kamienie lub cegły.

Złoty okres gładzony był zapewne interpretowany jako czas wielkiej przychylności bogów, którzy zmiękczyli kamienie, umożliwiając ludziom rzeźbienie pałaców, domów i mieszkań wprost w skałach – bez potrzeby ich budowania.

Rzeźby gładzone. Chociaż rzeźby gładzone pojawiają się ok. 3200 lat p.n.e., wraz z pierwszymi naczyniami z twardych kamieni, to okres rzeźbienia kolosalnych monumentów w naturalnych formacjach skalnych, przypada na lata ok. 2600–2500 lat p.n.e.

Okres zniszczeń. Okres trwający ok. 2500–2400 lat p.n.e. Księżyc znajdował się w tym okresie na orbicie geostacjonarnej. Około 2500 p.n.e. skały stały się jeszcze bardziej miękkie – tak bardzo, że niemożliwa stała się obróbka kamienia w sposób gładzony, normalny. Okres ten wyróżnia się tym, że na dotychczasowych monumentach pojawiają się wyrzeźbienia, mające najczęściej charakter niszczący lub oszpecający. Niezliczone monumenty z okresu gładzonego, były niszczone lub oszpecane nowymi, charakterystycznymi wyrzeźbieniami, imitującymi bloki skalne, głazy, kamienie lub cegły. Przerzeźbienia okresu zniszczeń, do złudzenia przypominają mury, ruiny zamków, pałaców, zabudowań mieszkalnych, lub inne struktury kamienne „zbudowane” z poszczególnych bloków skalnych, głazów, kamieni lub cegieł. Są to wyrzeźbienia w litej skale, wykonane najczęściej na pierwotnych monumentach z okresu  gładzonego ok. 2600–2500 p.n.e. – imitujące bloki skalne, głazy, kamienie lub cegły. Wyrzeźbienia te, charakterystyczne dla epoki miękkich skał, zaczęły pojawiać się od około 2500 lat p.n.e., i skończyły się ok. 2400 p.n.e.

Interpretacja ludzi Europy, Egiptu i reszty świata była prawdopodobnie jednoznaczna: oto bogowie ukarali ludzi za grzechy i uniemożliwili im wykończenie wspaniałych pałaców, zamków i domów, które pozwolili im dotychczas wyrzeźbić w skałach. Mało tego – bogowie kazali ludziom to wszystko zniszczyć. Ludzie przystąpili więc do niszczenia, w obawie kolejnego gniewu bogów. Od około 2500 lat p.n.e. zaczyna się oszpecanie i niszczenie, niemal wszystkich neolitycznych monumentów na świecie, rzeźbą imitującą bloki skalne, głazy i kamienie. Zniszczenia rzadko były wykonywane chaotycznie. Najczęściej wykonywano je planowo. Monumentów nie niszczono całkowicie, lecz przeważnie częściowo – tak aby bogowie widzieli, który obiekt i jak został zniszczony. Gdyby np. cały posąg zniszczono kompletnie, to bogowie nie wiedzieliby, co zostało zniszczone i cała praca nie miałaby sensu. W ten sposób, znakomita większość neolitycznych monumentów, rozsianych po całym świecie, ocalała i zachowała się w dobrym na ogół stanie.

Imitacje cegieł. Rzeźba imitująca cegły jest często ostatnim akcentem epoki miękkich skał. Występuje niemal na całym świecie, w okresie ok. 2500–2400 lat p.n.e. Rzeźba imitująca cegły do złudzenia przypomina mury, zabudowania mieszkalne, gmachy lub inne monumenty zbudowane z normalnej, wypalanej cegły ceramicznej.

Rzeźba schyłkowa.  Okres trwający ok. 2400 lat p.n.e. Księżyc znajdował się w tym okresie w kulminacyjnym punkcie przesilenia grawitacyjnego, na orbicie geostacjonarnej. Około 2400 lat p.n.e. skały stały się ekstremalnie miękkie – tak bardzo, że podczas obróbki literalnie topiły się, kruszyły, lub ulegały skrzemienieniu, zeszkleniu lub niejako spieczeniu.

Rzymski beton –

Nek, rdzeń wulkaniczny, szyja wulkaniczna, izolowane wzniesienie o stromych, często urwistych stokach, zbudowane z odporych law zakrzepłych w kominie wulkanicznym.

Neolit. Istnieją różne okresy odnośnie neolitu. W niniejszej pracy przyjmuje się, że neolit zaczął się wraz z pojawieniem się pierwszych naczyń z twardych kamieni, czyli ok. 3200 lat p.n.e., i trwał do 2200 lat p.n.e., kiedy łatwa obróbka kamienia skończyła się na całym świecie. A więc epoka miękkich skał pokrywa się dokładnie z neolitem. Neolit – Wikipedia.

Ostaniec, izolowane wzniesienie, często o stromych, skalistych stokach, stanowiące pozostałość starszej powierzchni skalnej, w większości już zdegradowanej przez procesy erozyjno-denudacyjne. W przeciwieństwie do twardzielców ostańce zbudowane są ze skał o zbliżonej odporności do zdegradowanego już otoczenia. Przetrwały dzięki swojemu położeniu, np. w obszarze wododzielnym, najbardziej odległym od wcinających się w podłoże i poszerzających swoje doliny rzek, lub na stoku skalnym (stoki), pomiędzy wcinającymi się w podłoże żlebami itp.

Ostańcowe wzgórze, pojedyncze wzniesienie, dobrze uwydatniające się na tle niższego, równinnego lub lekko falistego krajobrazu. Jest rodzajem ostańca, położonego w obszarze wododzielnym.

Twardzielec, twardziel, monadnok, rodzaj formy powierzchni ziemi w postaci wzniesienia (góra, wzgórze, pagórek, skalica) sterczącego pośród obszarów niżej położonych o łagodniejszej rzeźbie. Twardzielec cechuje się zwykle bardziej stromymi stokami i śmielszymi kształtami w stosunku do otoczenia. Zbudowany jest ze skał odporniejszych od skał otoczenia, w stosunku do których ulega wolniejszemu procesowi degradacji. Rodzajem twardzielca jest m.in. nek wulkaniczny. W Polsce twardzielcami są np. skałki Pienińskiego Pasa Skalicowego w Karpatach i Śnieżka w Karkonoszach.

Wyniosłość terenu, obszar wzniesiony w stosunku do obszarów otaczających go, zwykle o charakterze równinnym. Przykładami wyniosłości terenu są różnego rodzaju ostańce lub twardzielce.