Home

 

Jerzy Kijewski

Epoka miękkich skał – 3200–2200 lat p.n.e.

Spis treści:  I  Księżycowa hipoteza  I  Początki rzeźbienia monumentów skalnych  I  Imitacje bloków skalnych

I  Imitacje kamieni  I  Imitacje cegieł  I  Okres zniszczeń  I  Znaki na monumentach neolitycznych

I  Drugi potop  I  Piramidy są rzeźbami skalnymi  I  Starożytny Egipt  I  Starożytny Rzym  I  Mit rzymskich dróg

I  Chiński Mur i akwedukty  I  Neolityczne miasta  I  Gigantyczne zniwelowania skał  I  Machu Picchu

I  Menhiry, dolmeny, kromlechy  I  Neolityczne dachówki i dachy  I  Obróbka miękkich skał

I  Celty – narzędzia do obróbki miękkich skał  I  Lista neolitycznych monumentów

I  Słownik  I  O autorze  I  Linki, recenzje

 

Monumentów neolitycznych nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale. Rzeźbienie monumentów neolitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Rzucające się w oczy podobieństwa wyrzeźbień wielu monumentów kamiennych, widoczne na całym świecie, jednoznacznie wskazują na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane. Wszystkie kolosalne rzeźby skalne, wymienione na poniższej liście, zostały wykonane ok. 2600–2400 p.n.e.

 

Lista monumentów wyrzeźbionych w monolitycznych skałach (lista będzie aktualizowana)

Okazuje się, że nie tylko autor niniejszej pracy jest zwolennikiem hipotezy mówiącej, że wiele tzw. „budowli” starożytnych zostało wyrzeźbionych w monolitycznych skałach. Otóż Internetowa Encyklopedia Wikipedia zamieściła w październiku 2008 r. artykuł, w wersji angielskiej, pt. List of colossal sculptures in situ (lista kolosalnych rzeźb w monolitycznych skałach). Wśród wymienionych rzeźb (pod hasłem Vijayanagara), znajduje się, wyrzeźbiona w naturalnej skale granitowej, Świątynia Virupaksha w Hampi, w Indiach. Wysokość monumentu: 50 m. Po raz pierwszy spotkałem się z (jakże mi bliskim) poglądem, mówiącym że tego rodzaju wysoki, kamienny monument nie jest „budowlą”, lecz rzeźbą. Wikipedia jednak podaje, że świątynia została wyrzeźbiona w XV w., co w świetle naszych rozważań wydaje się nieprawdopodobne ze względów czysto fizycznych. Poza współczesnymi technologiami, nigdy nie było możliwości obróbki niezmiernie twardej, granitowej skały (na taką skalę) – ani w starożytności, ani w średniowieczu. A więc powinniśmy przyjąć, że skały musiały być kiedyś stosunkowo miękkie. Wydaje się, że innego wyjaśnienia być nie może. Lista Wikipedii zawiera jednak stosunkowo niewiele przykładów monumentów wyrzeźbionych w monolitycznych skałach. A więc Listę monumentów – należy ciągle uzupełniać, ponieważ z całą pewnością, jest ich ogromna ilość.

 

Egipt

1. Świątynia Setiego I w Abydos. Skała piaskowa. Świątynia ta znajduje się także na Internetowej Encyklopedii Wikipedia, pt. List of colossal sculptures in situ (lista kolosalnych rzeźb wykonanych w monolitycznych skałach). W wersji angielskiej. Świątynia Setiego I w Abydos. 2008 r. Uważa się, że świątynia została „zbudowana” w XIII w p.n.e.

 

Gwatemala

Zespół polskich archeologów, którym kierują dr Jarosław Źrałka i mgr Wiesław Koszkul z Instytutu Archeologii UJ, odkrył w 2006 r., w gwatemalskim „mieście Majów” Nakum nietknięty grobowiec królewski. Nakum leży w północnej Gwatemali ok. 25 km w linii prostej od słynnego Tikal. Miasto tworzą liczne piramidy i inne monumenty kamienne. Członkowie Projektu Archeologicznego Nakum uruchomili niedawno stronę internetową, na której prezentują swoje dotychczasowe osiągnięcia.

 

Miejmy nadzieję, że polscy archeolodzy odkryją również, że wszystkie piramidy i inne monumenty kamienne w Nakum, Tikal i w całej Gwatemali (przypisywane niesłusznie Majom), są w istocie monumentami wyrzeźbionymi w naturalnych formacjach skalnych. Wyrzeźbionymi w czasach, kiedy było to możliwe. Majowie nie mogli „zbudować” piramid i innych monumentów skalnych w Tikal, Nakum i w całej Gwatemali, ponieważ dysponowali jedynie narzędziami miedzianymi i brązowymi, które nie nadają się do obróbki skały (na tak wielką skalę), ponieważ są zbyt miękkie.

 

1.  2.  3.

1. Świątynia Wielkiego Jaguara w Tikal, Gwatemala. 2008 r. Monumenty wyrzeźbione w naturalnych formacjach skały wapiennej. Creative Commons Autor: elevenamx   2. Tikal, Gwatemala. 2010 r. Majowie nie „zbudowali” ani nie „wykuli” monumentów w Tikal, ponieważ nie posiadali odpowiednich narzędzi. Zamiast bloków i kamieni są jedynie – wyrzeźbione w litej skale – mozaiki je imitujące. Creative Commons Autor: said_the_lorax   3. Tikal, Gwatemala. 2007 r. Renowacja monumentów. Majowie nie „zbudowali” ani nie „wykuli” monumentów w Tikal, ponieważ nie posiadali odpowiednich narzędzi. Współczesnymi stalowymi siekierami, obróbka skały wapiennej także nie jest łatwa. Źródła podają, że monumenty w Tikal i Nakum „zbudowali” Majowie w okresie 250–400 n.e. Creative Commons Autor: tommydavis209     

Chociaż w całej prekolumbijskiej Ameryce nie ma zaprawy murarskiej, to monumenty nie rozsypują się, ponieważ nie zostały „budowane”, lecz rzeźbione wprost w naturalnych formacjach skalnych.

 

Hiszpania

1.    2.    3.   

1. La Seu – Katedra w Palma de Mallorca, Majorka, Hiszpania. 2008 r. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. Uważa się, że katedra została „zbudowana” między 1229–1346 r. Creative Commons Autor: lloydi   2. La Seu – Katedra w Palma de Mallorca. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. Widoczna niedokończona rzeźba wnętrza monumentu. Malowidła na nieusuniętych pozostałościach skalnych pochodzą z okresu współczesnego. Creative Commons Autor: mallorcaquality   3. La Seu – Katedra w Palma de Mallorca. 2008 r. Niedokończona rzeźba w monolitycznej skale neolitycznego monumentu. Creative Commons Autor: Vix_B  

 

Liban, Baalbek

Baalbek – miasto w północno–wschodnim Libanie, w dolinie Bekaa, ok. 64 km na północny wschód od Bejrutu. Znajdują się tam ruiny świątyń Jowisza, Bachusa i Wenus. Przyjmuje się, że świątynie pochodzą z okresu rzymskiego. Największa z całego kompleksu architektonicznego jest Świątynia Jowisza, zbudowana na gigantycznej sztucznie wzniesionej platformie z dużych bloków kamiennych. Tak mówią przekazy encyklopedyczne.

Cały kompleks świątyń w Baalbek nie został jednak „zbudowany”, lecz wyrzeźbiony w wapiennym wzgórzu, wraz ze wszystkimi kolumnami, portykami, dziedzińcami, bramami i schodami. W wielu miejscach, na skałach, można zauważyć charakterystyczne zadrapania kamiennym, miedzianym lub brązowym celtem, którym usuwano materiał skalny. Zadrapania owe również świadczą, że monumenty architektoniczne w Baalbek nie były zbudowane z poszczególnych głazów, lecz zostały wyrzeźbione w wapiennej górze.

W Świątyni Jowisza wznosi się sześć kolumn (22,9–metrowej wysokości), budząc podziw i zdumienie w oczach całego świata. Kolumny te mają 2,2 m średnicy i składają się ponoć z trzech części każda, nie licząc podstawy (plinta) i ozdobnej korony (kapitel). Kolumny połączone są u szczytu zwieńczeniem (architrawem), mającym 4,3 m wysokości. Uważa się, że są to najpotężniejsze kolumny jakie wzniesiono w starożytności. Niektórzy badacze uważają, że kolumny Świątyni Jowisza wykonane zostały z różowego granitu asuańskiego. Jedna z wersji mówi, że gigantyczne bębny kolumn (ok. 100–tonowe) przetransportowane zostały do Baalbek (ok. 60 km od Morza Śródziemnego) z kamieniołomów różowego, pięknego granitu aż z południowego Egiptu, z Asuanu, co wydaje się mało prawdopodobne. Świątynia Jowisza

Cały kompleks świątyń w Baalbek to skała wapienna. Gigantyczne świątynie w Baalbek z pewnością nie są dziełem starożytnych Rzymian. Świątynie te mogły być wykonane wyłącznie w neolicie. Rzymianie nie tylko nie mieli z nimi nic wspólnego, ale w ogóle z epoką miękkich skał, która poczęła zmierzać ku końcowi ok. 2200 lat p.n.e. na całej ziemi, a więc w czasach, kiedy Rzymu jeszcze nie było.

Baalbek. 2008 r.. Schody, prowadzące do Świątyni Jowisza, zostały ewidentnie wyrzeźbione (a nie zbudowane) w litej skale, podobnie jak całe Baalbek zostało wyrzeźbione we wgórzu wapiennej skały. Około 2600–2500 p.n.e.

 

1.      2.  

1. Trylit w Baalbek. Po wschodniej stronie Świątyni Jowisza znajdują się trzy bloki skały wapiennej, z których każdy waży ok. 1000 ton! Te trzy bloki (ułożone poziomo, precyzyjnie jeden za drugim), znane są jako Trylit (ang. Trilithon). Z greckiego trilit oznacza „trzy kamienie”. Ułożone są one na ok. sześciometrowym fundamencie z wielkich bloków skalnych. Każdy blok Trylitu mierzy 19,5 m długości i 4,3 m wysokości. Ze względu na wielkość tych bloków skalnych, budowla ta uchodzi za najpotężniejszą konstrukcję architektoniczną antycznego świata. Zdjęcie archiwalne, ok. 1900 r. by Brooklyn Museum, New York.   Tak podają przekazy encyklopedyczne.

Wydaje się jednak, że opisana konstrukcja nie istnieje. Po prostu w długiej, ok. 70 metrów i wysokiej, ok. 13 metrów, monolitycznej ścianie skalnej, wcześniej dobrze zniwelowanej w pionie, wyżłobiono (ok. 2500 lat p.n.e.), kamiennym, miedzianym lub brązowym celtem mozaikę wielkich prostokątów, z których trzy największe stanowią domniemane trzy gigantyczne bloki skalne. Prostokątów tych nie wykonano jako „imitację bloków skalnych”, lecz przypuszczalnie jako obrysowanie ściany w wymiarach właściwego pionu i poziomu. Obrysowanie takie pozwalało na utrzymanie kolosalnej rzeźby kamiennej we właściwych wymiarach, potrzebnych do prawidłowego wykonania monumentu. Wszędzie w neolitycznym świecie mozaika imitująca bloki skalne nie przekracza z reguły wymiarów 150 x 60 cm. W Baalbek, neolityczni rzeźbiarze zrobili wyjątek i wyżłobili rowki trzech olbrzymich prostokątów, które przez kolejne cztery tysiące lat pozostają przedmiotem zdumienia, ponieważ bierze się je za gigantyczne bloki skalne.  2. Rysunek Trylitu w Baalbek.

 

Kiedy kształt naturalnej, monolitycznej skały nie pozwalał na wyrzeźbienie monumentu w pożądanych wymiarach, uciekano się w takich wypadkach (na całym świecie), do czegoś w rodzaju „mistyfikacji”.

 

1.     2.    3.

1. Świątynia Bachusa, Baalbek. 1870 r. Zdjęcie archiwalne. Podobnie jak Forum Romanum, Panteon i Bazylika Św. Piotra w Rzymie – także Baalbek nie uniknęło szaleństwa „renowacji”, w ramach której fragmenty oryginalnej bramy wejściowej do Świątyni Bachusa, wyburzono, inne fragmenty zamurowano, jeszcze inne fragmenty „wyprostowano”. Słowem, bramę przerobiono tak, abyśmy mogli podziwiać „lepszą” bramę, taką jakiej w starożytności nie było…  2. Świątynia Bachusa. Brama już po „renowacji”.  3. Kolumny Świątyni Jowisza, Baalbek. 2001 r. Wykonane w monolitycznej skale, ok. 2600–2500 p.n.e. Choć trudno w to uwierzyć, największe kolumny starożytności, zostały wyrzeźbione w monolitycznej skale wapiennej. Świadczy o tym m.in. szczyt monumentu, który zachował swoją pierwotną rzeźbę gładzoną. Chyba że przyjmiemy, że szczyt monumentu (architraw) został odlany z… „rzymskiego betonu”. Uważa się, że świątynie w Baalbek zostały „zbudowane” w czasach rzymskich. Creative Commons Autor: Jerzy Strzelecki 2001.

 

Kamień Południa w Baalbek. Wymiary „Kamienia Południa” (wg Libańskiego Ministerstwa Turystyki – 2002 r.): długość 21,5 m, wysokość 4,8 m i szerokość 4,2 m. Waga – ponad 1 200 ton. Uważa się, że jest to największy megalit na świecie, całkowicie obrobiony przez człowieka. Skała wapienna. Blok ten znajduje się w kamieniołomach położonych prawie 2 km od Świątyni Jowisza. Tyle mówią dane oficjalne. Kamień Południa

Wydaje się jednak, że ten gigantyczny blok skalny nie był nigdy podnoszony, jak wielu badaczy przypuszcza. Nie jest on nawet do końca wyrzeźbiony w macierzystej skale. Otóż jedna strona tego wielkiego prostopadłościanu wciąż pozostaje w skale. A więc jest on fragmentem naturalnej macierzystej skały (ang.: bedrock).

 

  Kamień Południa nie został całkowicie wyrzeźbiony z naturalnego podłoża skały wapiennej. Zdjęcie archiwalne, ok. 1900 r.  by Brooklyn Museum, New York.

 

 

Libia

 

 

Leptis Magna. 2006. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale piaskowej. Creative Commons Autor: goodhen

 

 

 

 

Meksyk

1.  2.  3.  4.  5.

1. Templo Mayor, Tenochtitlan, miasto Meksyk, Meksyk. 2004 r. Monumenty wyrzeźbione w monolitycznej skale bazaltowej. Okres gładzony i okres zniszczeń. Uważa się, że są to ruiny najważniejszej budowli sakralnej Azteków, „budowanej” etapami w XIV i XV w. Uważa się ponadto, że zniszczenia spowodowane zostały przez Hiszpanów, po zdobyciu miasta Tenochtitlan w 1521 r. Creative Commons Autor: Sachavir_BR   2. Templo Mayor, Tenochtitlan. 2009 r. Pierwotny okres gładzony, okres zniszczeń (imitacja kamieni), i okres imitacji cegieł. Creative Commons Autor: Sam Kelly   3. Katedra Miejska, Tenochtitlan. 2008 r. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej. Uważa się, że monument „zbudowano” w 1563–67 r. Creative Commons Autor: Hanoi Mark   4. 5. Katedra Miejska, Tenochtitlan. 2008 r. Pierwotny okres gładzony i okres zniszczeń (imitacja kamieni). Creative Commons Autor: Jami Dwyer  

 

1.    2.

1. Templo Mayor, Tenochtitlan. 2009 r. W prawym dolnym rogu widoczny jest znak mierniczy, który również wskazuje na neolit. Creative Commons Autor: Sam Kelly   2. Templo Mayor, Tenochtitlan. 2008. Okres gładzony i okres zniszczeń. Rzeźby w monolitycznej skale bazaltowej. Pierwotna, gładzona rzeźba węża, została przerzeźbiona mozaiką imitującą kamienie. Creative Commons Autor: neil alejandro  

 

Peru

1.     2.     3.    

1. 2. 3. Świątynia Słońca Coricancha, Cuzco, Peru. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej. Zamek nie został „zbudowany”, lecz wyrzeźbiony w skalnej górze. Niektórzy badacze uważają, że wieża powstała w czasach kolonialnych, na fundamentach „budowli inkaskiej”, jednakże uważniejsze oględziny charakteru wyrzeźbień, nie pozostawiają wątpliwości, że monument został wyrzeźbiony w litej monolitycznej skale wraz z wieżą. 1. Creative Commons Autor: ElCapitan   2. Creative Commons Autor: Veronique Debord   3. 2007 r. Creative Commons Autor: Veronique Debord

I Zamek Coricancha. Neolityczne miasto Cuzco, Peru. 2007 r.

 

Polska

1.  2.

1. Zamek Krzyżtopór, Ujazd. 2008 r. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. Okres gładzony i okres zniszczeń. Widoczna rzeźba imitująca kamienie i cegły. Creative Commons Autor: gingerpig2000   2. Spichrze w Grudziądzu. Polska. 2009 r. Spichrza widziane z lewego brzegu Wisły. Liczne znaki miernicze na ścianach domów wzmacniają przypuszczenie, że domy widoczne na pierwszym planie pochodzą z III tysiącl. p.n.e. Creative Commons Autor: Kosiarz-PL     

 

2. Twierdza Kłodzko, Dolny Śląsk. 2007 r. Twierdza została wyrzeźbiona w monolitycznej skale wapiennej. Uważa się, że twierdza powstała w XVI i XVII w.  3. Granitowy Zamek Chojnik – niemożliwy do wykonania w średniowieczu. Uważa się, że zamek „zbudowano” w XIV w.  4. Zamek Czocha. Skała granitowa. Zamek Czocha – niemożliwy do wykonania w średniowieczu. Wnętrze zamku – nieusunięte, niewyskrobane pozostałości naturalnej skały, zalegające w wielu miejscach zamku świadczą, że zamek nie był „budowany”, lecz rzeźbiony w monolitycznej skale. Uważa się, że zamek „zbudowano” w latach latach 1241–1247. Otóż w średniowieczu, granitowej skały nie można było obrabiać na taką wielką skalę, aby zbudować z niej duży zamek.

I Zamek Czocha  I Zamek Czocha  I Wnętrze zamku Czocha.

 

 

 

* * *