Home

Spis treści:  I Wszystko, co dotychczas napisano o Koloseum, jest nieprawdą  I Panteon – mistyfikacje, „renowacje” i „rzymski beton”  I Watykan – mistyfikacje i „renowacje”  I Forum Trajana  I San Nicola in Carcere  I Mauzoleum Hadriana  I Piramida Cestiusza

Wszystko, co dotychczas napisano o Koloseum, jest nieprawdą

Ktoś kiedyś stworzył mity mówiące, że na miejscu Koloseum było jezioro; że na arenie (której nigdy nie było) odbywały się bitwy morskie i walki dzikich zwierząt; że widownia (której nigdy nie było), mieściła 50 tys. widzów; i że Koloseum tak dziwacznie wygląda, ponieważ kamienie z monumentu używano do budowy kościołów w Rzymie. Kiedy podobnych mitów nie można było

zweryfikować, funkcjonują one w świadomości społecznej jako fakty. Oczywiście do czasu.

Koloseum, Rzym. Amfiteatr w Rzymie, wzniesiony w 70–82 n.e. Budowla eliptyczna – długość osi 188 m i 156 m, obwód 524 m. Wewnątrz amfiteatru: 86 i 54 m. Wysokość budowli: prawie 49 m. Widownia ok. 50 tys. miejsc.Arena z systemem podziemnych korytarzy. W Koloseum odbywały się m.in. walki gladiatorów. Tyle encyklopedycznych informacji.

Uważniejsze oględziny monumentu nie pozostawiają wątpliwości, że Koloseum nie jest budowlą, lecz rzeźbą wykonaną w monolitycznej skale bazaltowej, w pierwotnym, naturalnym wzniesieniu, które jeszcze istniało w tym miejscu prawdopodobnie 3000 lat p.n.e. Koloseum jest kolosalną rzeźbą architektoniczną wykonaną w monolitycznej skale bazaltowej, w epoce miękkich skał, ok. 2600–2200 p.n.e. Monument powstawał poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. W Koloseum nie ma nigdzie śladów „budowy”. Cały neolityczny świat został wyskrobany, wydrążony, wygładzony lub wyrzeźbiony w litej, najczęściej naturalnej, macierzystej skale.

Monumenty neolityczne (ok. 2600–2200 lat p.n.e) nie miały często praktycznego znaczenia. Koloseum również nie było tworzone z myślą o widowiskach, lecz jest dziełem rzeźbiarskim. Rzeźbiono je zeskrobując w określony sposób litą bazaltową skałę ze skalnego wzniesienia. Powstawało ono metodą nieustannego rzeźbienia (częściowo od góry do dołu), przekształcania i likwidowania specyficznego rodzaju wyrzeźbień i „tuneli”, gdzie pozostawiano pożądane struktury architektoniczne. Wiele fragmentów w Koloseum pozostawiono na etapie likwidacji. Nieusunięte pozostałości skalne zalegają m.in. na spodzie monumentu, na „arenie”, której nigdy w Koloseum nie było. W wielu miejscach wyraźnie widać (na dokładniejszych zdjęciach), po regularnych kształtach świadczących o wyskrobywaniu, likwidowaniu materiału skalnego, że owe resztki pozostawiono na etapie likwidacji, jako pozostałości skalne do usunięcia.

Nieusunięte pozostałości skalne zalegają na dnie monumentu od 4500 lat – na „arenie”, której w Koloseum nigdy nie było.

To samo dotyczy sklepień licznych „tuneli”, znajdujących się w wyższych fragmentach monumentu. Część owych sklepień jest całkowicie wyskrobana, część fragmentarycznie, ale wiele z nich pozostało niewyskrobanych, zachowując pierwotną, gładką rzeźbę powierzchni. Koloseum, jak wszystkie monumenty neolityczne, nie stoi na zniwelowanej w poziomie platformie, lecz wznosi się wprost z rodzimego podłoża skalnego.

Cegły widoczne na zdjęciach są neolityczną rzeźbą imitującą cegły. Cegła neolityczna jest tylko wyrzeźbioną mozaiką imitującą normalną, wypalaną cegłę ceramiczną.

1.     2.     3.     4.

1. 3. 4. Dostosowanie neolitycznego Rzymu do naszych wyobrażeń o „rzymskim Rzymie” wymagało wyburzenia wielu architektonicznych monumentów z epoki miękkich skał i przekształcenia najbardziej imponujących – na „sposób rzymski”. Trzy zaznaczone fragmenty dobudowano do Koloseum, aby monument bardziej przypominał „teatr”, ponieważ wyobrażaliśmy sobie, że jest to teatr, tylko „zrujnowany”. 2. Obraz z 1759 roku, ukazuje koloseum przed „renowacją”, kiedy dobudowanego fragmentu nie było. 3. Creative Commons Autor: grenade   4. Ściana z łukami została dobudowana w I poł XIX w., aby monument bardziej przypominał „teatr”, ponieważ wyobrażaliśmy sobie, że jest to teatr, tylko „zrujnowany”. Jeśli ogromnego fragmentu ściany nie było, to znaczyło, że ściany „brakowało”. Obecnie już trudno rozeznać się, który fragment monumentu jest oryginalny, a który pochodzi z „okresu współczesnych renowacji”. Gdyby nie nieszczęsne „renowacje” wielu architektonicznych arcydzieł epoki miękkich skał w Rzymie i na świecie – być może łatwiej by nam było zorientować się, że nie pochodzą one z czasów rzymskich, lecz z III tysiącl. p.n.e. Creative Commons Autor: Dave Hamster 

1. 2. 3.  4.

1. Koloseum, Rzym. Nigdy nie było tu areny ani miejsc dla widowni. Creative Commons Autor: Jake&Brady   2. Koloseum, Rzym. Creative Commons Autor: Scott Denham  3. Koloseum, Rzym. Aby wyjaśnić jakoś pochodzenie ogromnych fragmentów naturalnej skały, znajdujących się w wielu miejscach monumentu – przyjęto wątpliwą koncepcję „rzymskiego betonu”. Jednakże nie jest to „beton”, lecz naturalna skała bazaltowa świadcząca, że Koloseum zostało wyrzeźbione w dużym wzniesieniu monolitycznej skały – a nie „zbudowane”. Creative Commons Autor: Scott Denham   4. Koloseum w Rzymie nigdy nie pełniło funkcji teatru, ponieważ nigdy nie było w nim areny ani miejsc dla widowni.

Do charakterystycznych struktur epoki miękkich skał należą niewyskrobane, nieusunięte pozostałości skalne, które są resztkami skalnymi z przerwanego procesu rzeźbienia neolitycznych monumentów (ok. 2500 lat p.n.e.). W wielu miejscach, wewnątrz i w obrębie rozmaitych monumentów neolitycznych znajdujemy większe lub mniejsze bryły skalne, które po uważnych oględzinach okazują się integralnie złączone z naturalnym podłożem skalnym. Nieusunięte pozostałości skalne zalegają często zarówno na dziedzińcach neolitycznych zamków, czy twierdz, jak również w ich wnętrzach i fragmentach dachowych. Nieusunięte pozostałości skalne przeznaczone były do likwidacji, do wyskrobania.

Cegły widoczne na zdjęciach są neolityczną rzeźbą imitującą cegły. Cegła neolityczna jest tylko wyrzeźbioną mozaiką imitującą normalną, wypalaną cegłę ceramiczną.

1. 2. 3. 4. 5. 6.

1. Koloseum, Rzym. Rzeźbienie wszystkich monumentów neolitycznych odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Nieusunięte, niezeskrobane pozostałości skalne, świadczą m.in. że monument nie został „zbudowany”, lecz wyrzeźbiony w monolitycznej skale. Nieusunięte pozostałości skalne wskazują w jaki sposób usuwano, zeskrobywano skałę, kształtując rzeźbę monumentu. www.bigfoto.com   2. Koloseum, Rzym. Wewnątrz wielu łuków zalegają ogromne bryły niewyskrobanych, nieusuniętych pozostałości skalnych, świadczące, że monument został wyrzeźbiony w skalnej górze, a nie „zbudowany”. Wyrzeźbienia pierwotne – w formie jasnej mozaiki prostokątnej – zostały częściowo zniszczone (przerzeźbione), późniejszą mozaiką imitującą cegły. Niemal identyczne, nieusunięte pozostałości skalne zalegają w wielu łukach neolitycznego teatru w Weronie, we Włoszech. 3. 4. Amfiteatr w Weronie, Włochy. Neolityczny monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej, ok. 2600–2400 p.n.e. Creative Commons Autor: sbarrax   5. Amfiteatr w Arles, Francja. 2006 r. Neolityczny monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. Uważa się, że monument „zbudowali” starożytni Rzymianie w I w. p.n.e. Creative Commons Autor: mastino70   6. Amfiteatr w Arles, Francja. 5 sierpnia, 2009 r. Po rozpoczętej „renowacji” monumentów egipskich przyszła kolej na europejskie. Na zdjęciu robotnicy zastępują oryginalne fragmenty monumentu – nowymi. Pod patronatem UNESCO, następuje niszczenie świadectw przeszłości. Z oryginalnej sylwetki monumentu sprzed 4500 lat nie będzie już wkrótce śladu. No, ale będzie ładniej… Creative Commons Autor: Sheriff of Nothing

1.  2.   3. 

1. Koloseum, Rzym. 2009 r. Nierówna podłoga wewnątrz łuku świadczy o niedokończonej niwelacji w litej skale bazaltowej. Nie ma tu śladu „budowy”, ani „rzymskiego betonu”. Creative Commons Autor: Shadowgate   I Koloseum, Rzym. Niwelacja powierzchni podłogi wewnątrz łuku została zakończona.  2. Koloseum, Rzym. 2008 r. Po obu stronach wnętrza widoczne są neolityczne znaki wykonane w tej samej bazaltowej skale, co całe Koloseum. Widoczna jest rzeźba gładzona i rzeźba imitująca cegły. Creative Commons Autor: Ed Yourdon   3. Koloseum, Rzym. Niedokończona rzeźba wnętrza świadczy m.in., że Koloseum nie było „budowane”, lecz rzeźbione w litej skale. Creative Commons Autor: banna123456   I Gładzony plaster skalny – kilka metrów od Koloseum w Rzymie. Bazalt. Jest to niezeskrobana pozostałość skalna z pierwotnego, gładzonego wyrzeźbienia monumentu.  

1.    2.   3. 

1. Koloseum w Rzymie. Nieusunięte pozostałości skalne zalegają w wielu łukach i niedokończonych otworach okiennych. 2. Koloseum w Rzymie. Monument nie został „zbudowany”, lecz wyrzeźbiony w bazaltowej górze.  3. Koloseum, Rzym. 2010 r. Monument nie został „zbudowany” lecz wyrzeźbiony w litej, bazaltowej skale. Creative Commons Autor: Kingdafy  

Panteon – mistyfikacje, „renowacje” i „rzymski beton”

Panteon w Rzymie. Wys.: 44 m. Kolosalna rzeźba architektoniczna wykonana w monolitycznej skale bazaltowej, ok. 2600–2400 p.n.e. Oryginalne wieżyczki na frontonie Panteonu zlikwidowano w 1883 r. Uważa się, że wieżyczki zostały dobudowane w XVII wieku. Taką wersję wymyślono prawdopodobnie dlatego, aby jakoś uzasadnić ich usunięcie – że niby nie są oryginalne. Oryginalna rzeźba Panteonu w Rzymie – z dwiema wieżami na frontonie monumentu. Zdjęcie archiwalne.

 1. 2. 3. 4. 5.

1. Część pierwotnego, ozdobnego gzymsu, który załamywał się i „szedł” poziomo, także zlikwidowano. Następnie dobudowano „właściwe, rzymskie” przedłużenia gzymsu, aby Panteon wyglądał na „rzeczywiście rzymską budowlę”.  2. „Rzymski” wygląd Panteonu po „renowacji” pierwotnej rzeźby skalnej sprzed 4500 lat. Uważa się, że ukończenie „budowy” Panteonu nastąpiło ok. 125 r. n.e.  3. Oryginalny wizerunek Panteonu. Neolityczny dom, przylegający do Panteonu (po lewej stronie obrazu), wyburzono. Obelisku na fontannie, po prawej stronie, pierwotnie nie było.Włoski rysownik, Giovanni Battista Piranesi (1720–1778).  4. Panteon. Obraz.  5. Panteon. Zdjęcie. źródło: public domain

1.    2.    3. 

1. Panteon po „renowacji”. Dwie oryginalne wieżyczki na frontonie monumentu zostały usunięte. Panteon „zmodyfikowano” prawdopodobnie dlatego, aby monument wyglądał „bardziej po rzymsku”. Tego rodzaju „renowacje” starożytnych monumentów architektonicznych są niedopuszczalne. Doskonale pokryte granitowo–podobnym barwnikiem 18 kolumn portyku Panteonu łudzą do dziś, że są kolumnami granitowymi przywiezionymi przez Rzymian z kamieniołomów granitu, z Mons Claudianus, z Pustyni Wschodniej w Egipcie. Creative Commons Autor: Erik Hagreis   2. Ogromna kopuła Panteonu (2005 r.) została wyrzeźbiona (wraz z całym monumentem), w monolitycznej skale bazaltowej. Aby jakoś wyjaśnić, czym właściwie jest kopuła i z czego została „zbudowana”, przyjęto wątpliwą koncepcję, mówiącą że kopuła została odlana z „rzymskiego betonu”. Creative Commons Autor: antmoose   3. Kolumny Świątyni Jowisza, Baalbek. Liban. 2001 r. Wykonane w monolitycznej skale, 2600–2500 p.n.e. Choć trudno w to uwierzyć, największe kolumny starożytności, zostały wyrzeźbione w monolitycznej skale wapiennej. Świadczy o tym m.in. szczyt monumentu, który zachował swoją pierwotną rzeźbę gładzoną. No, chyba że przyjmiemy, że szczyt monumentu (architraw) został odlany z… „rzymskiego betonu”. Uważa się, że świątynie w Baalbek zostały „zbudowane” w czasach rzymskich. Creative Commons Autor: Jerzy Strzelecki 2001.

Forum romanum sprzed „renowacji”. Giovanni Battista Piranesi (1720-1778). W ramach „renowacji” Forum Romanum i dostosowania istniejących monumentów do wyobrażeń o „budowlach starożytnego Rzymu” – wyburzono być może połowę monumentów na Forum Romanum. Wśród wyburzonych było zapewne wiele „mniej atrakcyjnych”, które nie pasowały do wizerunku starożytnego Rzymu. Bardziej okazałym monumentom, które ocalały od likwidacji – nadawano „właściwe, bardziej rzymskie kształty”, jak choćby Kurii, Bazylice Konstantyna i Łukowi Tutusa. Niektóre monumenty neolityczne uważano za budowle średniowieczne.

1.  2. 3.  4.  5.

1. Łuk Tytusa, Forum Romanum, Rzym. Obraz: Piranesi 1748 rok. Kolosalna brama, rzeźba architektoniczna, wykonana w monolitycznej skale bazaltowej ok. 2600–2400 p.n.e. Brama ta nie miała nic wspólnego z rzymskimi łukami triumfalnymi… których nigdy nie było. źródło: public domain   2. Łuk Tytusa, przed „renowacją”, w 1744 r. Obraz: Canaletto źródło: public domain   3. Łuk Tytusa po „renowacji”. Jasne fragmenty zostały dobudowane (lub przekształcone), do neolitycznego monumentu sprzed 4500 lat. Wysokość monumentu: 15,4 m, szer.: 8,30 m i głębokość: 3,35 m. 4. Łuk Tytusa po „renowacji”. W pierwszej poł. XIX w, przystąpiono do „renowacji” Łuku Tytusa. Najpierw, wokół monumentu zlikwidowano domy i inne architektoniczne struktury neolityczne, ponieważ „rzymski łuk triumfalny powinien być oczywiście wolno stojącym monumentem, a nie wznosić się w otoczeniu domów”. Takie przynajmniej dominowały wyobrażenia o Rzymianach, którzy nigdy żadnego łuku triumfalnego nie zbudowali. Następnie dobudowano kolumny skrajne po obu stronach monumentu (których nigdy nie było), wraz z dużym fragmentem po lewej stronie, którego też nigdy nie było. W ten sposób, monumentalną bramę sprzed 4500 lat, przerobiono na „łuk prawdziwie rzymski” – łuk, jakiego nigdy nie było… Otóż starożytni Rzymianie nie zbudowali Łuku Tytusa – to my, współcześni, zbudowaliśmy, przerobiliśmy ten monument – na miarę naszych nieadekwatnych wyobrażeń o starożytnym Rzymie. Creative Commons Autor: beggs   5. Łuk Tytusa. Czyżby monument wznosił się na fundamencie z gruzu? Nic podobnego. Jest to naturalna skała, wyrzeźbiona mozaiką okresu zniszczeń, imitującą kamienie, charakterystyczną dla epoki miękkich skał. Uważa się, że Łuk Tytusa został „zbudowany” w 81–96 r. przez Rzymian. I Łuk Tytusa „na fundamencie z gruzu”. Wszechobecny gruz na Forum Romanum nie jest gruzem, lecz rzeźbą okresu zniszczeń, wykonaną w naturalnej skale bazaltowej. Na fundamentach z gruzu nie wznoszono by monumentalnych budowli. I Pod Łukiem Tytusa koń by nie przeszedł. Za łukiem jest stroma, kamienna ściana ok. 1 m wysoka, za którą znajduje się pochyła, wąska kamienna droga. Schodki zostały dobudowane w czasach współczesnych. Reprezentacyjna funkcja łuków triumfalnych jest więc mitem. Pod „łukami triumfalnymi” nie przejeżdżały rzymskie wojska na koniach.

W ten sposób, w czasach współczesnych, tworzono niektóre „monumentalne budowle starożytnego Rzymu”. Podobnie na „prawdziwie rzymski monument”, przerobiono Panteon, z którego usunięto dwie wieżyczki na frontonie monumentu i kilkupiętrowy dom, przylegający do Panteonu, po jego prawej stronie.

1. 2. 3. 4. 5. 6.

1. Świątynia Antoniusza i Faustyny po prawej stronie. Świątynia Antoniusza i Faustyny także „powinna wznosić się w miarę osobno”, ponieważ monumenty starożytnych Rzymian „powinny, w swym majestacie, stać oddzielnie od innych budowli”. Wyburzono więc neolityczne domy znajdujące się między Kurią a Świątynią Antoniusza i Faustyny i uzyskano w ten sposób „monument rzeczywiście rzymski”.  2. Forum Romanum. Zdjęcie archiwalne, ok. 1880/1890 r. by Brooklyn Museum, New York. Pomiędzy Kurią a Świątynią Antoniusza i Faustyny zlikwidowano duży obszar neolitycznych monumentów architektonicznych, zaś kilkumetrowej wysokości, ogromną platformę skalną zniwelowano do poziomu Świątyni Antoniusza i Faustyny. źródło: public domain   3. Świątynia Antoniusza i Faustyny na Forum Romanum. Świątynia przed „renowacją”. Zdjęcie ukazuje częściowe wyrzeźbienie monumentu w monolitycznej skale bazaltowej. Na początku XX w., kilku–metrową platformę skalną po lewej stronie zdjęcia usunięto, wraz z wieloma monumentami (aż do Kurii) pochodzącymi także z neolitu. Prawdopodobnie dlatego, aby Świątynia Antoniusza i Faustyny wydawała się bardziej majestatyczna, okazała i wyższa. Zniwelowanie terenu w obrębie wielu monumentów neolitycznych, wywołuje silne wrażenie, że monumenty zostały „zbudowane”, a nie wyrzeźbione w monolitycznych skałach. Zdjęcie archiwalne: Brooklyn Museum, New York, ok. 1900 r. Uważa się, że Świątynia Antoniusza i Faustyny została zbudowana na Forum Romanum w 141 n.e.  4. Świątynia Antoniusza i Faustyny. Zdjęcie archiwalne, ok. 1880/1890 r. by Brooklyn Museum, New York.  5. Świątynia Antoniusza i Faustyny, po lewej stronie. Zdjęcie archiwalne, ok. 1880/1890 r. by Brooklyn Museum, New York   6. Świątynia Antoniusza i Faustyny obecnie. Po tych schodach nie chodzili starożytni Rzymianie. W ramach „renowacji” – do monumentu dobudowano, w XX w., stosunkowo duże schody, których wcześniej nigdy nie było. Creative Commons Autor: Sebastian Bergmann

1.     2.     3.

1. Forum Romanum. Zdjęcie archiwalne, Brooklyn Museum, ok. 1900 r. Neolityczne domy znajdujące się między Kurią a Świątynią Antoniusza i Faustyny, wyburzono wraz z ogromną platformą skalną. 2. Forum Romanum. Neolityczne domy widoczne za Kolumną Fokasa zostały zlikwidowane, wraz z wielką, kilkumetrowej wysokości platformą, na której stały. W ten sposób przestały zasłaniać „prawdziwie rzymską” Świątynię Antoniusza i Faustyny. Zdjęcie archiwalne, Brooklyn Museum, ok. 1900 r.   3. Forum Romanum, Rzym. Okazały monument neolityczny po prawej stronie, za Świątynią Kastora i Polluksa (trzy kolumny) – wyburzono w ramach „renowacji” Forum Romanum. Zdjęcie archiwalne, Brooklyn Museum, ok. 1900 r.

Gdyby nie nieszczęsne „renowacje” wielu architektonicznych arcydzieł epoki miękkich skał – być może łatwiej by nam było zorientować się, że nie pochodzą one z czasów rzymskich lecz z III tysiącl. p.n.e.

Watykan – mistyfikacje i „renowacje”

1. 2. 3. 4. 5.

1. Bazylika Św. Piotra w Rzymie. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej, miękkiej w neolicie, skale bazaltowej. Monument został pierwotnie wyrzeźbiony z dwiema wieżyczkami widocznymi na obrazie z 1630 r. Uważa się, że są to wieżyczki barokowe, które zbudowano jako dzwonnice. Taką wersję wymyślono prawdopodobnie dlatego, aby jakoś uzasadnić ich usunięcie – że niby nie są oryginalne. Obraz: 1630 r. Viviano Codazzi. źródło: public domain   2. Pierwotnie, ulica do Bazyliki, Via della Conciliazione, ok. 500 m (zdjęcie ok. 1900 r.), nie istniała – była wypełniona neolitycznymi domami i ulicami, które zlikwidowano za czasów faszystowskiego dyktatora Mussoliniego. Ponadto, przyszła ulica, ciągnęła się nierówno w stronę centrum placu, na którym znajduje się obelisk. Ulicę zwężono i przebudowano w ten sposób, aby była prosta. Wynika stąd, że także plac i ulica nie były z góry zaplanowane przez „budowniczych” Bazyliki Św. Piotra, w XVI w., lecz istniały od epoki miękkich skał, czyli od 2600–2200 p.n.e. Na zdjęciu: Polscy żołnierze z II Korpusu. 27 kwietnia 1946 r. Ulica Via della Conciliazione w trakcie przebudowy, którą ukończono w 1950 r. Autor: Benon Tuszyński, źródło: public domain   3. Pętla tramwajowa na Placu Św. Piotra w Watykanie. Zdjęcie archiwalne, ok. 1890 r.  4. Via della Conciliazione, Rzym. 2007. Ulica po przebudowaniu jest węższa lecz prosta. Creative Commons Autor: nafmo   5. Watykan, Rzym. 2007 r. Neolityczne miasto wyrzeźbione w bazaltowych formacjach skalnych, 2600–2200 p.n.e. Na zdjęciu: (z kopuły Bazyliki Św. Piotra), typowa ściana neolityczna, wyrzeźbiona w monolitycznej skale, pierwotnie na gładko, 2600–2500 p.n.e. Później, 2500–2200 p.n.e., następują charakterystyczne, dla epoki miękkich skał, przerzeźbienia imitujące kamienie i cegły.  

1. 2. 3. 4. 5. 6. 7.

1. 2. Bazylika Św. Piotra w Rzymie. Fragmenty bazyliki zostały przerzeźbione, w okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 p.n.e., mozaikami imitującymi cegły i dachówki. Dachówki neolityczne nie są normalnymi dachówkami ceramicznymi. Podobnie jak neolityczna mozaika imitująca cegły – są wyrzeźbieniami w litej skale. Creative Commons Autor: nafmo  2. Creative Commons Autor: Argenberg   3. Bazylika Św. Piotra w Rzymie. Imitacja dachówek została wyrzeźbiona w litej bazaltowej skale, podobnie jak cały monument. Neolit, 2400–2200 p.n.e. Więcej o neolitycznych dachówkach  4. Podziemia Watykanu. Niedokończona rzeźba kolumny w litej skale.  5. Ogrody Watykańskie. 2008 r. Skała bazaltowa. Neolityczna rzeźba imitująca bruk i kostkę brukową. Creative Commons Autor: gashwin   6. Podziemia Watykanu. 1950 r. Charakterystyczne oszpecenia wykonane w okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 p.n.e. Podobne oszpecenia gładkich pierwotnie ścian, mozaiką imitującą kamienie i cegły, znajdujemy m.in. w Ostii, Tivoli, Herkulanum i Pompejach.  7. Podziemia Watykanu. 1950 r. Charakterystyczne wyrzeźbienia w litej skale i malowidła wykonane w okresie ok. 2600–2400 p.n.e. Podobne wyrzeźbienia i malowidła znajdujemy m.in. w Ostii, Tivoli, Herkulanum i Pompejach. I Fragment kościoła w Ogrodach Watykańskich. Watykan. 2003 r. W neolicie często rzeźbiono krzywe monumenty, lub krzywe fragmenty monumentów, kiedy naturalne formacje skalne nie pozwalały na wyrzeźbienia prawidłowe. 

Forum Trajana

1.     2.    3.

1. Forum Trajana, Rzym. Neolityczny monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej.  Creative Commons Autor: Bobby Chorlton   2. Forum Trajana, Rzym. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej. Epoka miękkich skał, ok. 2600–2200 p.n.e. Niedokończone rzeźbienie łuku dowodzi, że monument został rzeźbiony, a nie „budowany”. Creative Commons Autor: Allie_Caulfield   I Forum Trajana. Niedokończona rzeźba łuku  3. Forum Trajana, Rzym. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej. Creative Commons Autor: Ramiro Sánchez-Crespo   I Dachówki na Forum Trajana, Rzym. Bazalt. Charakterystyczna dla neolitu, rzeźba imitująca dachówki, gdzie woda deszczowa spływa do wewnątrz monumentu zamiast na zewnątrz. Powierzchnie neolitycznych dróg i ulic, były niepotrzebnie mozaikowane w imitację bruku, podobnie jak – rzeźbą imitującą dachówki – niepotrzebnie mozaikowano gładkie pierwotnie dachy monumentów neolitycznych. I Neolityczne znaki na Forum Trajana, Rzym. 1997. Niedokończona rzeźba dwóch kolumn, 2600–2500 p.n.e. i ściana przerzeźbiona mozaiką imitującą kamienie i cegły, 2500–2400 p.n.e. – wskazują na epokę miękkich skał. Liczne znaki miernicze, „kotwy”, widoczne m.in. na wieży Torre delle Milizie, i po lewej stronie zdjęcia, również wskazują na neolit. I Sufit na Forum Trajana, Rzym. Część sufitu pozostała w swej pierwotnej rzeźbie gładzonej, 2600–2500 p.n.e., zaś druga część, została przerzeźbiona mozaiką imitującą kamienie i cegły. 2500–2200 p.n.e.

San Nicola in Carcere

1.    2.     3.

1. 2. San Nicola in Carcere, Rzym. Strona płd. Blisko Teatru Marcellusa. Architektoniczna rzeźba w monolitycznej skale bazaltowej. Widoczna niedokończona rzeźba kolumn w monumencie, częściowo oszpeconym mozaiką cegiełkową. Uważa się, że monument „zbudowano” w VI w.  1. Creative Commons Autor: Berthold Werner  2. Creative Commons Autor: CFuga   3. San Nicola in Carcere, Rzym. Strona płn. Creative Commons Autor: fresus

Mauzoleum Hadriana

1.   2.   3.   4.

1. 2. Mauzoleum Hadriana, Rzym. Neolityczny monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej, ok. 2600–2200 p.n.e. Olbrzymie bryły nieusuniętych pozostałości naturalnej skały, zalegające na zewnętrznych i wewnętrznych ścianach zamku dowodzą, że monument nie jest budowlą, lecz został całkowicie wyskrobany i wyrzeźbiony w monolitycznej skale. Pozostałe fragmenty monumentu są na ogół starannie wyrzeźbione mozaiką imitującą bloki, kamienie i cegły. Na zamku nie ma śladu budowy, ani zaprawy murarskiej. 1. Creative Commons Autor: Patrick Denker   2. Creative Commons Autor: Andy Hay   3. Niektóre fragmenty monumentu przerzeźbione zostały mozaiką imitującą bloki i kamienie. Creative Commons Autor: Gaspa   4. Dziedziniec w Mauzoleum Hadriana. Pierwotnie całe Mauzoleum Hadriana było wyrzeźbione na gładko. Mozaiką imitującą cegły, zniszczono później i oszpecono większość pięknej, gładzonej rzeźby monumentu. Kamienne kule są neolitycznymi narzędziami do obróbki skały. Podobne kule znajdujemy w neolitycznych zamkach na całym świecie. Machina jest z późniejszego okresu. Creative Commons Autor: maurimazz   5. Wewnątrz zamku także znajdują się ogromne pozostałości naturalnej skały, które nie doczekały się wyrzeźbienia w motywy architektoniczne.

Piramida w Rzymie

1. 

1. Rzym. Neolityczna piramida (wys.: 37 m), kolumna z mierniczymi znakami i ściana wyrzeźbiona w imitację cegieł. Całość wyrzeźbiona w monolitycznej skale bazaltowej. Uważa się, że piramidę wznieśli starożytni Rzymianie. Creative Commons Autor: strife