Home

 

Jerzy Kijewski

Epoka miękkich skał – 3200–2200 lat p.n.e.

Spis treści:  I  Księżycowa hipoteza  I  Początki rzeźbienia monumentów skalnych  I  Imitacje bloków skalnych

I  Imitacje kamieni  I  Imitacje cegieł  I  Okres zniszczeń  I  Znaki na monumentach neolitycznych

I  Drugi potop  I  Piramidy są rzeźbami skalnymi  I  Starożytny Egipt  I  Starożytny Rzym  I  Mit rzymskich dróg

I  Chiński Mur i akwedukty  I  Neolityczne miasta  I  Gigantyczne zniwelowania skał  I  Machu Picchu

I  Menhiry, dolmeny, kromlechy  I  Neolityczne dachówki i dachy  I  Obróbka miękkich skał

I  Celty – narzędzia do obróbki miękkich skał  I  Lista neolitycznych monumentów

I  Słownik  I  O autorze  I  Linki, recenzje

 

Neolitycznych monumentów nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale. Rzeźbienie monumentów neolitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Rzucające się w oczy podobieństwa wyrzeźbień wielu monumentów kamiennych, widoczne na całym świecie, jednoznacznie wskazują na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane. Wszystkie rzeźby skalne, wymienione na stronie, zostały wykonane ok. 2600–2400 p.n.e.

 

Okres zniszczeń – ok. 2500–2400 p.n.e.

 

Spis treści:  I Okres zniszczeń  I Schyłkowy okres zniszczeń  I Spieczone, stopione, skrzemieniałe skały  I Spieczony, stopiony, skrzemieniały bazalt  I Skrzemieniałe, stopione skały piaskowe  I Mit skamieniełego lasu  I Skrzemieniałe skały dolerytowe  I Stopiony, granit  I Spieczone skały wapienne  I Bazalt, granit i piaskowiec, podobne do brązu i żelaza 

 

 

Okres zniszczeń

 

1. 2. 3. 4. 5. 6.

1. Sfinks, Giza, Egipt. Zdjęcie archiwalne. Creative Commons Autor: Boston Public Library   2. Monument w Turbie, Francja. 2009 r. Wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2500 p.n.e. Gładzona rzeźba monumentu została brutalnie oszpecona rzeźbą imitującą kamienie. Monument mierzy 35 m wysokości. Uważa się, że jest „budowlą” z czasów rzymskich. Creative Commons Autor: Dominique Sanchez    I Monument w Turbie I Monument w Turbie.  3. Xpujil, Meksyk. Okres gładzony i okres zniszczeń. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2500 p.n.e. Gładzona rzeźba monumentu została brutalnie oszpecona rzeźbą imitującą kamienie. Uważa się, że monument „zbudowano” ok. 500–750 n.e. I Monument w Xpujil, Meksyk.  4. Piramida Chefrena, Egipt. Wyrzeźbiona w górze skalnej, w ostańcu wapiennym, ok. 2600–2500 p.n.e. Monument wyrzeźbiony pierwotnie na gładko, został później, ok. 2500–2400 p.n.e., w okresie zniszczeń, oszpecony rzeźbą imitującą bloki skalne, głazy i kamienie. Mur na pierwszym planie nie jest murem lecz ścianą wyrzeźbioną w monolitycznej skale. W okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 p.n.e., ściana została przerzeźbiona mozaiką imitującą kamienie.  5. Piramida El Castillo w Chichen Itza, Meksyk. 2007 r. Wysokość: 30 m. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2500 p.n.e. Gładzona rzeźba monumentu została później, ok. 2500–2400 p.n.e., oszpecona mozaiką imitującą kamienie. Wszystkie piramidy w prekolumbijskiej Ameryce zostały wyskrobane i wyrzeźbione w skalnych górach lub wzgórzach. Uważa się, że piramida została „zbudowana” przez Majów, między XI a XIII w. n.e. Creative Commons Autor: dlr2008   6. Piramida w Xunantunich w Belize. 2008 r. Wyrzeźbiona w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2400 p.n.e. Pierwotne, piękne wyrzeźbienia gładzone, zostały oszpecone, w okresie zniszczeń, mozaiką imitującą kamienie. Creative Commons Autor: amber in norfolk  

 

1. 2. 3. 4.

1. Conisbrough Castle, Anglia. 2010 r. Wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2400 p.n.e. W okresie zniszczeń, fragmenty zamku zostały brutalnie oszpecone rzeźbą oszpecone rzeźbą imitującą kamienieimitującą kamienie. Uważa się, że zamek pochodzi z XII w. Creative Commons Autor: maxwellpdavies   2. La Iruela, Hiszpania. 2007 r. Skała wapienna. Górne fragmenty monumentu na pierwszym planie zostały oszpecone rzeźbą imitującą kamienie. Creative Commons Autor: Nono Fotos   3. Becan, Jukatan, Meksyk. 2007 r. Rzeźba w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2400 p.n.e. Wielkie fragmenty monumentu zostały brutalnie oszpecone rzeźbą imitującą kamienie. Creative Commons Autor: NCReedplayer   4. Pagan, Birma. 2006 r. Na początku, wszystkie monumenty neolityczne były rzeźbione normalnie, „na gładko”. Później (na zdjęciu), w okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 p.n.e., niemal wszystkie monumenty na świecie oszpecano przerzeźbieniami imitującymi bloki skalne, kamienie lub cegły. Creative Commons Autor: ctsnow   

 

Niemal wszystkie monumenty neolityczne na świecie, pozostały wyrzeźbione tymi dwoma sposobami – rzeźbą gładzoną i rzeźbą okresu zniszczeń. Charakter wyrzeźbień monumentów skalnych, widoczny na całym świecie, jednoznacznie wskazuje na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane.

 

 

1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8.

1. Grobowiec Ka-Gmni, Saqqara, Egipt. 2008 r. Celowe zniszczenia–zeskrobania pierwotnej rzeźby hieroglifów w okresie zniszczeń. Creative Commons Autor: Carlos Affonso   I Luksor, Egipt. Celowe zniszczenia–zeskrobania pierwotnej rzeźby hieroglifów ujawniają monolityczną rzeźbę ściany.  2. Herkulanum, Włochy. 2007 r. Neolityczny posąg wyrzeźbiony w bazaltowej skale, wraz z całym miastem. Celowe zniszczenia–zeskrobania pierwotnej rzeźby gładzonej. Źródła podają, że jest to posąg Marcusa Noniusa Balbusa (I w. n.e.) – polityka antycznego rzymskiego miasta Pompeje. Creative Commons Autor: Andy Hay   3. Obelisk w Luksorze, Egipt. 2009 r. Celowe zeskrobania hieroglifów w okresie zniszczeń, widoczne są na wielu monumentach w Egipcie. Creative Commons Autor: bigdani   4. Efez, Turcja. 2008 r. Charakterystyczne, celowe oszpecenia kolumn w okresie zniszczeń. Źródła podają, że miasto zostało założone ok. XIV w. p.n.e. Creative Commons Autor: AWWS   5. Porta Praetoria, Ratyzbona, Niemcy. 2007 r. Piękny neolityczny dom, z okresu gładzonego, zostaje oszpecony (w okresie zniszczeń), przerzeźbieniami imitującymi głazy, bloki i kamienie. Ukośny znak prosty także wskazuje na neolit. Uważa się, że jest to budowla z czasów rzymskich, wzniesiona między 180 a 200 r. n.e. Creative Commons Autor: pennhoosier   6. Porta Praetoria, Ratyzbona, Niemcy. 2007 r. Creative Commons Autor: bill barber (back later this month)   7. Ratyzbona, Niemcy. 2007 r. Piękny neolityczny dom, z okresu gładzonego, zostaje oszpecony (w okresie zniszczeń), przerzeźbieniami imitującymi głazy, bloki, kamienie, cegły i dachówki. Uważa się, że jest to budowla z czasów rzymskich, wzniesiona między 180 a 200 r. n.e. Creative Commons Autor: bill barber (back later this month)   8. Colonia del Sacramento, Urugwaj. 2008 r. Dom wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej. Charakter wyrzeźbień wskazuje na dwa okresy epoki miękkich skał – na okres gładzony i okres zniszczeń (imitacją kamieni i cegieł). Creative Commons Autor: Woodward Chile  

 

1.  

1. Zacatecas, Meksyk. Okres gładzony i okres zniszczeń. Creative Commons Autor: tetrabrain   

 

Schyłkowy okres zniszczeń – ok. 2400 p.n.e.

 

Do końca okresu zniszczeń (ok. 2400 p.n.e.), mozaiki stawały się coraz drobniejsze, zaś zarysy mozajek ciągle pogłębiano – prawdopodobnie dla zabawy, dla przyjemności. Prawdopodobnie podczas kontaktu celta z obrabianym kamieniem następowało duże iskrzenie, wywołujące przyjemne efekty.

 

1. 2. 3. 4. 5.

1. Forum Romanum, Rzym. Skała bazaltowa. Wielkie bryły mozaiki schyłkowej, znajdujemy pośród monumentów neolitycznych niemal na całym świecie.  2. Forum Romanum, Rzym. Okres gładzony i okres zniszczeń. Na pierwszym planie rzeźba schyłkowa imitującą małe kamienie. Po prawej – Świątynia Kastora. Creative Commons Autor: Gaspa   3. San Nicola in Carcere, Rzym. 2005 r. Okres gładzony i okres zniszczeń. Strona północna. Monument wykonany w litej, monolitycznej skale bazaltowej ok. 2600–2400 p.n.e. Widoczna niedokończona rzeźba kolumn w monumencie, częściowo oszpeconym rzeźbą imitującą cegły. Między kolumnami widoczne oszpecenia rzeźbą schyłkową. Creative Commons Autor: antmoose   4. Grobowiec Cecylii Metellii przy drodze Appijskiej (Via Appia), Rzym. 2006 r. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej, ok. 2600–2400 p.n.e. Okres gładzony (mozaika imitująca bloki) i okres zniszczeń. Czyżby monument wznosił się na fundamencie z gruzu? Nic podobnego, monument został brutalnie oszpecony rzeźbą schyłkową imitującą kamienie. Piękne wyrzeźbienia gładzone oszpecano w okresie zniszczeń na całym świecie i w tym samym okresie, ok. 2500–2400 p.n.e. Uważa się, że grobowiec „zbudowano” w czasach rzymskich. Creative Commons Autor: Gaspa   5. Amfiteatr w Arles, Francja. 2006 r. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. Wyrzeźbienia imitujące bloki i kamienie. Widoczne fragmenty skały „rozbite w proch”, w schyłkowym okresie zniszczeń. Charakterystyczne, częściowo ślepe otwory okienne, w których zalegają nieusunięte pozostałości skalne, także wskazują na III tysiącl. p.n.e. Uważa się, że monument „zbudowali” starożytni Rzymianie w I w. p.n.e. Creative Commons Autor: mastino70     

 

1. 2. 3. 4. 5. 6.

1. 2. Zamek Peveril, Anglia. 2007 r. „Wypalone, spieczone” fragmenty ściany wapiennej celtem trzymanym w dłoni człowieka. Uważa się, że zamek pochodzi z XI w. 1. Creative Commons Autor: Mr Po  2. 2009 r. Creative Commons Autor: zawtowers   3. Ħaġar Qim, Malta. Najwyższa część ściany ma ok. 6,5 m. Charakterystyczne, dla schyłkowego okresu zniszczeń, „spieczone” i rozbite w proch skały wapienne. Po prawej stronie widoczne są fragmenty pierwotnej rzeźby gładzonej. Uważa się, że megality pochodzą z IV i III tysiąclecia p.n.e.  4. Lecce – Salento, Włochy. Skała wapienna. Przerzeźbienia w schyłkowym okresie zniszczeń wyglądają tak, jakby skała została „spieczona”.  5. Chapelle de Ste-Croix, Arles, Francja. 2007 r. Neolityczny monument architektoniczny wyrzeźbiona w monolitycznej skale wapiennej. Widoczne przerzeźbienia schyłkowe, w okresie zniszczeń, wyglądające tak, jakby skała została „spieczona”. Uważa się, że monument „zbudowano” w XII w. Creative Commons Autor: abrocke   6. Arles. Francja. 2009 r. Neolityczna ulica wyrzeźbiona w naturalnej skale wapiennej. Widoczne przerzeźbienia schyłkowe, w okresie zniszczeń, wyglądają tak, jakby skała została zamieniona w proch lub „spieczona”. Creative Commons Autor: Allie_Caulfield  

 

1.  2.

1. Kuelap, Peru. 2007 r. Górne fragmenty monolitycznej ściany, wyrzeźbionej we wzór imitujący kamienie, zostały pod koniec okresu zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e. „rozbite w proch”. Creative Commons Autor: morrissey   2. Piramidy w Meroe, Sudan. Duże fragmenty piramid „rozbite w proch”. Creative Commons  

 

Spieczone, stopione, skrzemieniałe skały (ok. 2400 lat p.n.e.)

Pod sam koniec okresu zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e., działo się podczas obróbki skał coś szczególnie niezwykłego. W kulminacyjnym punkcie przesilenia grawitacyjnego, skały nie można już było rzeźbić normalnie, ponieważ obrabiana skała ulegała skrzemienieniu, stopieniu, lub niejako spieczeniu. I wtedy Księżyc zaczął powoli odlatywać z orbity geostacjonarnej. Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały granitowe, piaskowe, wapienne, bazaltowe, dolerytowe, stanowią być może ostatni akcent wyrzeźbień okresu zniszczeń.

Każdy rodzaj skał (piaskowych, wapiennych, bazaltowych, dolerytowych), inaczej reagował w tym czasie na obróbkę, co ukazaują poniższe zdjęcia. Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały, pozwalają wysunąć przypuszczenie, że podczas tarcia kamiennym lub metalowym celtem (z brązu lub kutej miedzi), obrabianej skały, następowało duże iskrzenie, którego oświetlenie wystarczało aby rzeźbić i malować hieroglify wewnątrz piramid egipskich. Tego rodzaju spieczone skały wzmacniają także hipotezę o księżycowej przyczynie epoki miękkich skał. Wyraźnie skrzemieniałe, lub „spieczone” skały występują na wielu monumentach neolitycznych, które przypisuje się czasom rzymskim, jak choćby na Forum Romanum i w Koloseum w Rzymie, a także w Herkulanum, Ostii i Pompejach we Włoszech. A więc wiele z tych monumentów należałoby przypisać do tego samego okresu, co piramidy egipskie w Gizie.

 

Spieczony, stopiony, skrzemieniały bazalt (Schyłkowy okres zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e.)

 

1. 2. 3. 4. 5.

1. Zamek w Edynburgu, Szkocja. Bazalt. W pewnym momencie (ok. 2400 p.n.e.), nie można już było rzeźbić skały w żaden sposób, ponieważ skała stała się zbyt miękka, krucha, aż w końcu, w kontakcie z celtem, niejako topiła się.  2. 3. Forum Augusta, Rzym. Kolosalne rzeźby wykonane w monolitycznej skale bazaltowej. 2600–2400 p.n.e. Destrukcyjne przerzeźbienia w okresie zniszczeń, oszpeciły wiele pięknych rzeźb gładzonych. Zniszczenia pierwotnej, gładzonej powierzchni schodów, rzeźbą schyłkową – wyglądają tak, jakby skała została spieczona. Schody nie są marmurowe, lecz zostały zabarwione na biało. Creative Commons Autor: manelzaera  3. Creative Commons Autor: daleeast   4. Bazaltowa piramida Tazumal, Salwador. Zniszczenia gładzonej powierzchni piramidy, rzeźbą schyłkową – wyglądają tak, jakby skała została spieczona.  5. Piramida Tazumal. Fragmenty piramidy oszpecone w schyłkowym okresie zniszczoneń. Creative Commons Autor: YoungRobV  

 

Kościół Saint-Léger w Royat, Francja. 2007 r. Monument neolityczny wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej. Widoczna jest gładka rzeźba pierwotna i rzeźby imitujące bloki i kamienie z okresu zniszczeń. „Spieczone” fragmenty skały wykonano pod sam koniec epoki miękkich skał. Znak mierniczy, „kotew”, także wskazuje na epokę miękkich skał. Uważa się, że kościół pochodzi z XI wieku.  I Kościół Saint-Léger w Royat  I Kościół Saint-Léger w Royat  I Kościół Saint-Léger w Royat

 

1.   2.  3.   4.

1. Tallinn, Estonia. 2008. Schody bazaltowe (?). Około 2400 lat p.n.e., skały nie można już było obrabiać normalnie, ponieważ podczas obróbki – zaczynała się niejako „piec”. Creative Commons Autor: simone.brunozzi   2. Lalibela, Etiopia. 2006. Bazalt. W pewnym momencie (ok. 2500–2400 p.n.e. ), nie można już było normalnie rzeźbić skał, ponieważ skała stała się zbyt miękka i niejako krucha. Creative Commons Autor: ctsnow   3. Pompeje, Włochy. 2005. Spieczone fragmenty bazaltowej ściany, wykonane w schyłkowym okresie zniszczeń, ok. 2400 p.n.e.  4. Monaster Tsminda Sameba w Kazbegi, Gruzja. 2007 r. Spieczony fragment ściany bazaltowego monumentu, wykonany w schyłkowym okresie zniszczeń, ok. 2400 p.n.e. Creative Commons Autor: mortsan

 

 1.    2.

1. Pompeje, Włochy. Spieczony, skrzemieniały bazalt. Creative Commons Autor: Reinout van Rees   2. Via dell'Abbondanza, Pompeje, Włochy. 2007 r. Pierwszy „filar” i chodnik pozostały wyrzeźbione pierwotnie na gładko, ok. 2600–2500 p.n.e. Kolejne „filary” i ściany zostały przerzeźbione mozaikami imitującymi cegły i kamienie. Creative Commons Autor: CFuga

 

I Teotihuacan, Meksyk. W tle piramida Księżyca. Bazalt. Doprawdy trudno dociec, co działo się z obrabianymi skałami podczas rzeźbienia w okresie schyłkowym.  Piramida Tazumal, Salwador. Bazalt. Zniszczenia gładzonej powierzchni piramidy rzeźbą schyłkową wyglądają tak, jakby skała została spieczona.  Tula, Meksyk. Bazalt. Na pierwszym planie spieczony fragment skały.

 

Skrzemieniałe, stopione skały piaskowe (ok. 2400 lat p.n.e.)

 

1. 2. 3. 4. 5. 6. 7.

1. Petra, Jordania. 2006 r. Stopiona i spieczona skała piaskowa. Celowe zniszczenia celtem trzymanym w dłoni człowieka. Prawdopodobnie dla zabawy. Podczas obróbki (kamiennym, miedzianym lub brązowym rylcem), w schyłkowym okresie zniszczeń – skała ulegała skrzemienieniu, przybierając kolorowe zabarwienia. Na zjęciu widoczne są zniszczenia rzeźby gładzonej celtem – rylcem do obróbki skał. Kolorowa barwa skał w Petrze nie jest naturalna, lecz została wykonana ręką człowieka. Creative Commons Autor: de wan   2. Petra, Jordania. 2008 r. Creative Commons Autor: Bitxi   3. Petra, Jordania. 2007 r. Creative Commons Autor: Bob McCaffrey   4. Petra, Jordania. 2007 r. Skrzemieniała skała piaskowa wygląda tak, jakby była stopiona. Zniszczenia rzeźby gładzonej licznymi zadrapaniami rylcem do obróbki skał. Creative Commons Autor: Bob McCaffrey   5. Petra, Jordania. 2010 r. Kolorowe fragmenty skał piaskowych w Petrze nie są naturalne, lecz zostały wykonane ręką człowieka. Nie erozja, lecz zniszczenia wykonane ręką człowieka, w okresie zniszczeń. Creative Commons Autor: fhartha   6. Petra, Jordania. Skrzemieniała, kolorowa skała piaskowa powstawała podczas kontaktu z celtem – rylcem kamiennym, miedzianym lub brązowym. Creative Commons Autor: daveyll   7. Petra, Jordania. 2007 r. Creative Commons Autor: kevin (iapetus)    

 

1.  2.  3. 4.

1. 2. Al Khazneh, Petra, Jordania. 2007 r. Skały piaskowe. Około 2400 lat p.n.e., skały nie można było obrabiać normalnie, ponieważ podczas obróbki – skała zaczynała się niejako „piec”. Creative Commons Autor: ChrisYunker   3. Petra, Jordania. 2008. Na pierwszym planie widoczny jest duży fragment „spieczonej skały”. Creative Commons Autor: gr33ndata   4. Petra, Jordania. 2008 r. Skała piaskowa. Okres gładzony i okres zniszczeń. Creative Commons Autor: synnwang  

 

Mit skamieniałego lasu

W Parku Narodowym Skamieniałego Lasu, w Arizonie, w USA, znajduje się znaczna ilość fragmentów skrzemieniałego drewna, które pochodzi sprzed 200 mln lat. Wiele jednak wskazuje na to, że „Skamieniały Las” w Arizonie pochodzi z ok. 2600–2200 p.n.e., zaś fragmenty rzekomego skrzemieniałego drewna – są skrzemieniałą skałą piaskową, wyrzeźbioną w sposób imitujący drewno. Skała piaskowa, podczas obróbki w schyłkowym okresie neolitu, ok. 2400–2200 p.n.e., ulegała skrzemienieniu. Liczne egzemplarze „skrzemieniałego drewna”, jakie występują w „Skamieniałym Lesie” w Arizonie, są skalnymi rzeźbami, wykonanymi przez człowieka w sposób imitujący drewno. W neolicie, kiedy powstawał „Skamieniały Las” w Arizonie, pustyni jeszcze nie było. Wszystkie pustynie na świecie, zaczęły powstawać ok. 2200–2000 lat p.n.e., po potopie, kiedy skończyła się epoka miękkich skał.

 

1.     2.     3.     4.  

1. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2007. Starannie zniwelowany teren skalny wokół rzekomo „skrzemieniałego drewna”, również wskazuje na rzeźby wykonane ludzką ręką. Creative Commons Autor: Lyndi&Jason   2. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2007. Creative Commons Autor: Lyndi&Jason   3. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2004 r. Dobrze zniwelowany teren skalny po lewej stronie zdjęcia wskazuje, że „przewrócone drzewo sprzed 200 mln lat”, jest rzeźbą skalną wykonaną ok. 2400 p.n.e. Creative Commons Autor: Clinton Steeds   4. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2008. Idealnie wyrównane i oszlifowane fragmenty rzekomo „skrzemieniałego drewna sprzed 200 mln lat”, budzą wątpliwości, co do ich wieku i również wskazują na rzeźby kamienne z ok. 2600–2400 lat p.n.e. Creative Commons Autor: kimberlyfaye   Petrified Wood, Araucarioxylon Arizonicum Knowlton, Triassic Period. About 200 Million Years Old. Found Near Petrified Forest National Park, Arizona. Smithsonian Institution National Museum of Natural History.

 

1.   2.  3.  4.  5.

1. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2008. Neolityczne struktury architektoniczne – znajdujące się w tym samym Parku Skamieniałego Lasu – wzmacniają przypuszczenie, że „Skamieniały Las” jest mitem. Struktury te, pierwotnie zostały wyrzeźbione w naturalnych skałach piaskowych, ok. 2600–2500 lat p.n.e., zaś później, w okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 lat p.n.e. zostały przerzeźbione w sposób imitujący drewno. Creative Commons Autor: puroticorico   2. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2008 r. Creative Commons Autor: puroticorico   3. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2008 r. Creative Commons Autor: puroticorico   4. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2006 r. Skała piaskowa, podczas obróbki w schyłkowym okresie neolitu, ok. 2400–2200 p.n.e., ulegała skrzemienieniu. Uważa się, że jest to „skrzemieniałe drewno” sprzed około 200 mln lat. Creative Commons Autor: ZackW   5. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2003 r. Creative Commons Autor: Clinton Steeds

 

Skrzemieniałe skały dolerytowe (Schyłkowy okres zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e.)

Skała dolerytowa – pochodzenia wulkanicznego, podobna do bazaltu. Twardsza od granitu. Kiedy skały dolerytowej nie można już było rzeźbić normalnie, przerzeźbiono jeszcze niezliczoną ilość struktur architektonicznych i innych rzeźb skalnych, mozaikami skrzemieniałej skały, i na tym prawdopodobnie skończyła się epoka rzeźbienia dolerytowych monumentów neolitycznych występujących często w Anglii i Francji. Mozaika skrzemieniałej skały dolerytowej, pojawia się prawdopodobnie pod sam koniec okresu zniszczeń, a więc pod koniec neolitycznej epoki.

 

 

1. 2. 3. 4. 5.

1. St. Edmunds, Suffolk, Anglia. Widoczne ślady skrzemieniałej skały. Podczas kontaktu z celtem kamiennym, miedzianym lub brązowym – dolerytowa skała zostawała w niezliczonych miejscach skrzemieniona, upodobniając się do krzemienia, obsydianu lub szkliwa wulkanicznego.  2. St. Edmunds, Suffolk, Anglia. Rzeźba gładzona, wykonana w monolitycznej skale dolerytowej, oszpecona – mozaiką skrzemieniałej skały, przypominającą krzemień, szkliwo wulkaniczne lub obsydian.  3. Pobliże kościoła w Kemp Town, Anglia. Mozaika skrzemieniałej skały dolerytowej przypominająca krzemień lub obsydian.  4. Teatr Gangway, Anglia. 2005. Skała dolerytowa. Skrzemieniała mozaika schyłkowa.  5. Hampshire, Anglia. Skała dolerytowa. Skrzemieniała mozaika schyłkowa. Skała dolerytowa podczas obróbki niejako „piekła się” i zamieniała w podobiznę krzemienia.

 

1.      2.      3.

1. Curdrige Church, Hampshire, Anglia. 2008 r. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, podobna do krzemienia. Creative Commons Autor: shemacgo   2. West Dean College, Anglia. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, imitująca krzemienie. Schyłkowy okres zniszczeń. 2009 r. Creative Commons Autor: the justified sinner   3. Norwich, Norfolk, England. 2006 r. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, imitująca krzemienie. Creative Commons Autor: Leo Reynolds

 

Stopiony granit (ok. 2400 lat p.n.e.)

 

  Tioga Pass, Yosemite National Park, California, USA. W pewnym momencie (ok. 2400 p.n.e.), nie można już było rzeźbić skały w żaden sposób, ponieważ stała się zbyt miękka, krucha, aż w końcu, w kontakcie z celtem, niejako topiła się. Creative Commons Autor: mexican 2000

 

Spieczone skały wapienne (Schyłkowy okres zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e.)

 

 1.    2.

1. Pompeje, Terme del Foro. Włochy. Skała bazaltowa jest niejako stopiona. I Pompeje  I Pompeje  2. Stare miasto w San Juan, Portoryko. Rzeźba w monolitycznej skale bazaltowej, imitująca bruk. Kamień wygląda tak, jakby był spieczony lub przypalany. Creative Commons Autor: Snuskie

 

Bazalt, granit i piaskowiec, podobne do brązu i żelaza

 

1.    2.    3. 

1. Meteoryt Hoba, Namibia. 2006 r. Odkryty w 1920 r., jest największym meteorytem znalezionym na ziemi. Waży ok. 60 ton, ma w przybliżeniu kształt prostopadłościanu z kwadratową podstawą o boku 2,7 m oraz wysokości 90 cm. Składa się w 84% z żelaza, 16% z niklu ze śladowymi ilościami kobaltu. Spadł na Ziemię ok. 80 000 lat temu. Tyle encyklopedycznych informacji, z których żadna nie wydaje się wiarygodna. Otóż „meteoryt” jest przypuszczalnie skałą bazaltową, która podczas obróbki w neolicie, często przybierała zabarwienia podobne do żelaza. Kamienne, bazaltowe struktury w otoczeniu „meteorytu” także wskazują na neolit, na epokę miękkich skał. Możemy w nich wyróżnić okres gładzony i okres zniszczeń. Całość, „meteoryt” wraz z otaczającymi go kamiennymi strukturami, została wyrzeźbiona w monolitycznej skale bazaltowej, ok. 2600–2400 lat p.n.e. Równoległe wyżłobienia u spodu „meteorytu” (zdjęcie 2006 r.), także budzą wątpliwości co do jego kosmicznego pochodzenia. Prawdopodobnie „meteoryt” stanowi integralną część podłoża skalnego i był pozostałością przeznaczoną do wyskrobania, usunięcia. W ten sposób niwelowano teren skalny w celu uzyskania płaskiej powierzchni. Creative Commons Autor: coda   2. Meteoryt Hoba. 2006 r. Uważa się, że powierzchnia „meteorytu”, pokryta jest tlenkami żelaza, co nie wydaje się prawdą. Creative Commons Autor: coda  3. Koloseum, Rzym. U góry widoczny znak mierniczy, podobny do żelaza, w kształcie drabinki. Niżej, trzy inne znaki miernicze, również podobne do żelaza. Creative Commons Autor: Mrs. Knook  

 

1.     2.     3.    4.

1. Ploumanac'h, Wybrzeże Czerwonego Granitu, Bretania, Francja. Neolityczne znaki miernicze wytyczające drogę wyrzeźbioną w monolitycznej skale. W okresie zniszczeń, droga została przerzeźbiona mozaiką imitującą kamienie. Czerwony granit, podczas obróbki w neolicie, przybrał barwę podobną do żelaza. Poziom mórz światowych był w neolicie ok. 30 m niższy od obecnego. Creative Commons Autor: Gblum   2. Ploumanac'h, Wybrzeże Czerwonego Granitu, Bretania. Creative Commons Autor: Ronan & Elena   Ploumanac'h. Neolityczna droga wyrzeźbiona w monolitycznej skale. Ploumanac'h. Neolityczna droga wyrzeźbiona w monolitycznej skale.  3. Kolumna w Kutb Minar w Delhi, Indie. Kolumna została wyrzeźbiona w monolitycznej skale piaskowej na miejscu. Pod koniec neolitu została zabarwiona na niemal czarny kolor. Kolumna mierzy 7,21 m wysokości i waży ponad 6 ton. Uważa się, że kolumna została wykonana z żelaza, które nigdy nie rdzewieje, w IV w. Źródło: public domain   4. Kolumna w Kutb Minar. 2009 r. Najniższy fragment kolumny wygląda tak, jakby skała została spieczona. Kamienne struktury architektoniczne, w otoczeniu „żelaznej kolumny”, także wskazują na neolit. Możemy w nich wyróżnić okres gładzony i okres zniszczeń. Cały kompleks Kutb Minar w Delhi, wraz z kolumną, został wyrzeźbiony w monolitycznych skałach piaskowych, ok. 2600–2400 lat p.n.e. Creative Commons Autor: FlawlessWalrus

 

 

 

* * *