Home

Epoka miękkich skał – 3200–2200 lat p.n.e.

Neolitycznych monumentów nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale. Rzeźbienie monumentów neolitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Rzucające się w oczy podobieństwa wyrzeźbień wielu monumentów kamiennych, widoczne na całym świecie, jednoznacznie wskazują na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane. Wszystkie rzeźby skalne, wymienione na stronie, zostały wykonane ok. 2600–2200 p.n.e.

Stopione i spawane kamienie (Schyłkowy okres zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e.)

Spis treści:  ¾ Spieczone, stopione, skrzemieniałe skały  ¾ „Spieczony”, stopiony, skrzemieniały bazalt 

¾ Skrzemieniałe, stopione skały piaskowe  ¾ Mit skamieniełego lasu  ¾ Skrzemieniałe skały dolerytowe  ¾ Stopiony, granit

¾ Spieczone skały wapienne  ¾ Spawane i stopione kamienie po potopie  ¾ Bazalt, granit i piaskowiec, podobne do brązu i żelaza 

Spieczone, stopione, skrzemieniałe skały (ok. 2400 lat p.n.e.)

Pod sam koniec okresu zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e., działo się podczas obróbki skał coś szczególnie niezwykłego. W kulminacyjnym punkcie przesilenia grawitacyjnego, skały nie można już było rzeźbić normalnie, ponieważ obrabiana skała ulegała skrzemienieniu, stopieniu, lub niejako spieczeniu. I wtedy Księżyc zaczął powoli odlatywać z orbity geostacjonarnej. Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały granitowe, piaskowe, wapienne, bazaltowe, dolerytowe, stanowią być może ostatni akcent wyrzeźbień okresu zniszczeń.

Każdy rodzaj skał (piaskowych, wapiennych, bazaltowych, dolerytowych), inaczej reagował w tym czasie na obróbkę, co ukazaują poniższe zdjęcia. Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały, pozwalają wysunąć przypuszczenie, że podczas tarcia kamiennym lub metalowym celtem (z brązu lub kutej miedzi), obrabianej skały, następowało duże iskrzenie, którego oświetlenie wystarczało aby rzeźbić i malować hieroglify wewnątrz piramid egipskich. Tego rodzaju spieczone skały wzmacniają także hipotezę o księżycowej przyczynie epoki miękkich skał. Wyraźnie skrzemieniałe, lub „spieczone” skały występują na wielu monumentach neolitycznych, które przypisuje się czasom rzymskim, jak choćby na Forum Romanum i w Koloseum w Rzymie, a także w Herkulanum, Ostii i Pompejach we Włoszech. A więc wiele z tych monumentów należałoby przypisać do tego samego okresu, co piramidy egipskie w Gizie.

Spieczony, stopiony, skrzemieniały bazalt (Schyłkowy okres zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e.)

1.   2.    3.    4.    5.

1. Zamek w Edynburgu, Szkocja. Bazalt. W pewnym momencie (ok. 2400 p.n.e.), nie można już było rzeźbić skały w żaden sposób, ponieważ skała stała się zbyt miękka, krucha, aż w końcu, w kontakcie z celtem, niejako topiła się.  2. 3. Forum Augusta, Rzym. Kolosalne rzeźby wykonane w monolitycznej skale bazaltowej. 2600–2400 p.n.e. Destrukcyjne przerzeźbienia w okresie zniszczeń, oszpeciły wiele pięknych rzeźb gładzonych. Zniszczenia pierwotnej, gładzonej powierzchni schodów, rzeźbą schyłkową – wyglądają tak, jakby skała została spieczona. Schody nie są marmurowe, lecz zostały zabarwione na biało. Creative Commons Autor: manelzaera  3. Creative Commons Autor: daleeast   4. Bazaltowa piramida Tazumal, Salwador. Zniszczenia gładzonej powierzchni piramidy, rzeźbą schyłkową – wyglądają tak, jakby skała została spieczona.  5. Piramida Tazumal. Fragmenty piramidy oszpecone w schyłkowym okresie zniszczoneń. Creative Commons Autor: YoungRobV  

Kościół Saint-Léger w Royat, Francja. 2007 r. Monument neolityczny wyrzeźbiony w monolitycznej skale bazaltowej. Widoczna jest gładka rzeźba pierwotna i rzeźby imitujące bloki i kamienie z okresu zniszczeń. „Spieczone” fragmenty skały wykonano pod sam koniec epoki miękkich skał. Znak mierniczy, „kotew”, także wskazuje na epokę miękkich skał. Uważa się, że kościół pochodzi z XI wieku.  < Kościół Saint-Léger w Royat  < Kościół Saint-Léger w Royat  < Kościół Saint-Léger w Royat

1.     2.    3.   4.

1. Tallinn, Estonia. 2008. Schody bazaltowe (?). Około 2400 lat p.n.e., skały nie można już było obrabiać normalnie, ponieważ podczas obróbki – zaczynała się niejako „piec”. Creative Commons Autor: simone.brunozzi   2. Lalibela, Etiopia. 2006. Bazalt. W pewnym momencie (ok. 2500–2400 p.n.e. ), nie można już było normalnie rzeźbić skał, ponieważ skała stała się zbyt miękka i niejako krucha. Creative Commons Autor: ctsnow   3. Pompeje, Włochy. 2005. Spieczone fragmenty bazaltowej ściany, wykonane w schyłkowym okresie zniszczeń, ok. 2400 p.n.e.  4. Monaster Tsminda Sameba w Kazbegi, Gruzja. 2007 r. Spieczony fragment ściany bazaltowego monumentu, wykonany w schyłkowym okresie zniszczeń, ok. 2400 p.n.e. Creative Commons Autor: mortsan

 1.    2.

1. Pompeje, Włochy. Spieczony, skrzemieniały bazalt. Creative Commons Autor: Reinout van Rees   2. Via dell'Abbondanza, Pompeje, Włochy. 2007 r. Pierwszy „filar” i chodnik pozostały wyrzeźbione pierwotnie na gładko, ok. 2600–2500 p.n.e. Kolejne „filary” i ściany zostały przerzeźbione mozaikami imitującymi cegły i kamienie. Creative Commons Autor: CFuga

< Teotihuacan, Meksyk. W tle piramida Księżyca. Bazalt. Doprawdy trudno dociec, co działo się z obrabianymi skałami podczas rzeźbienia w okresie schyłkowym.  Piramida Tazumal, Salwador. Bazalt. Zniszczenia gładzonej powierzchni piramidy rzeźbą schyłkową wyglądają tak, jakby skała została spieczona.  Tula, Meksyk. Bazalt. Na pierwszym planie spieczony fragment skały.

Skrzemieniałe, stopione skały piaskowe (ok. 2400 lat p.n.e.)

1.  2.   3.  4.  5.   6.  7.

1. Petra, Jordania. 2006 r. Stopiona i spieczona skała piaskowa. Celowe zniszczenia celtem trzymanym w dłoni człowieka. Prawdopodobnie dla zabawy. Podczas obróbki (kamiennym, miedzianym lub brązowym rylcem), w schyłkowym okresie zniszczeń – skała ulegała skrzemienieniu, przybierając kolorowe zabarwienia. Na zjęciu widoczne są zniszczenia rzeźby gładzonej celtem – rylcem do obróbki skał. Kolorowa barwa skał w Petrze nie jest naturalna, lecz została wykonana ręką człowieka. Creative Commons Autor: de wan   2. Petra, Jordania. 2008 r. Creative Commons Autor: Bitxi   3. Petra, Jordania. 2007 r. Creative Commons Autor: Bob McCaffrey   4. Petra, Jordania. 2007 r. Skrzemieniała skała piaskowa wygląda tak, jakby była stopiona. Zniszczenia rzeźby gładzonej licznymi zadrapaniami rylcem do obróbki skał. Creative Commons Autor: Bob McCaffrey   5. Petra, Jordania. 2010 r. Kolorowe fragmenty skał piaskowych w Petrze nie są naturalne, lecz zostały wykonane ręką człowieka. Nie erozja, lecz zniszczenia wykonane ręką człowieka, w okresie zniszczeń. Creative Commons Autor: fhartha   6. Petra, Jordania. Skrzemieniała, kolorowa skała piaskowa powstawała podczas kontaktu z celtem – rylcem kamiennym, miedzianym lub brązowym. Creative Commons Autor: daveyll   7. Petra, Jordania. 2007 r. Creative Commons Autor: kevin (iapetus)    

1.       2.       3.

1. 2. Al Khazneh, Petra, Jordania. 2007 r. Skały piaskowe. Około 2400 lat p.n.e., skały nie można było obrabiać normalnie, ponieważ podczas obróbki – skała zaczynała się niejako „piec”. Creative Commons Autor: ChrisYunker   3. Petra, Jordania. 2008. Na pierwszym planie widoczny jest duży fragment „spieczonej skały”. Creative Commons Autor: gr33ndata  

Mit skamieniałego lasu

W Parku Narodowym Skamieniałego Lasu, w Arizonie, w USA, znajduje się znaczna ilość fragmentów skrzemieniałego drewna, które pochodzi sprzed 200 mln lat. Wiele jednak wskazuje na to, że „Skamieniały Las” w Arizonie pochodzi z ok. 2600–2200 p.n.e., zaś fragmenty rzekomego skrzemieniałego drewna – są skrzemieniałą skałą piaskową, wyrzeźbioną w sposób imitujący drewno. Skała piaskowa, podczas obróbki w schyłkowym okresie neolitu, ok. 2400–2200 p.n.e., ulegała skrzemienieniu. Liczne egzemplarze „skrzemieniałego drewna”, jakie występują w „Skamieniałym Lesie” w Arizonie, są skalnymi rzeźbami, wykonanymi przez człowieka w sposób imitujący drewno. W neolicie, kiedy powstawał „Skamieniały Las” w Arizonie, pustyni jeszcze nie było. Wszystkie pustynie na świecie, zaczęły powstawać ok. 2200–2000 lat p.n.e., po potopie, kiedy skończyła się epoka miękkich skał.

1.     2.     3.     4.  

1. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2007. Starannie zniwelowany teren skalny wokół rzekomo „skrzemieniałego drewna”, również wskazuje na rzeźby wykonane ludzką ręką. Creative Commons Autor: Lyndi&Jason   2. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2007. Creative Commons Autor: Lyndi&Jason   3. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2004 r. Dobrze zniwelowany teren skalny po lewej stronie zdjęcia wskazuje, że „przewrócone drzewo sprzed 200 mln lat”, jest rzeźbą skalną wykonaną ok. 2400 p.n.e. Creative Commons Autor: Clinton Steeds   4. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2008. Idealnie wyrównane i oszlifowane fragmenty rzekomo „skrzemieniałego drewna sprzed 200 mln lat”, budzą wątpliwości, co do ich wieku i również wskazują na rzeźby kamienne z ok. 2600–2400 lat p.n.e. Creative Commons Autor: kimberlyfaye   Petrified Wood, Araucarioxylon Arizonicum Knowlton, Triassic Period. About 200 Million Years Old. Found Near Petrified Forest National Park, Arizona. Smithsonian Institution National Museum of Natural History.

1.   2.  3.  4.  5.

1. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona, USA. 2008. Neolityczne struktury architektoniczne – znajdujące się w tym samym Parku Skamieniałego Lasu – wzmacniają przypuszczenie, że „Skamieniały Las” jest mitem. Struktury te, pierwotnie zostały wyrzeźbione w naturalnych skałach piaskowych, ok. 2600–2500 lat p.n.e., zaś później, w okresie zniszczeń, ok. 2500–2400 lat p.n.e. zostały przerzeźbione w sposób imitujący drewno. Creative Commons Autor: puroticorico   2. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2008 r. Creative Commons Autor: puroticorico   3. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2008 r. Creative Commons Autor: puroticorico   4. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2006 r. Skała piaskowa, podczas obróbki w schyłkowym okresie neolitu, ok. 2400–2200 p.n.e., ulegała skrzemienieniu. Uważa się, że jest to „skrzemieniałe drewno” sprzed około 200 mln lat. Creative Commons Autor: ZackW   5. Park Narodowy Skamieniałego Lasu, Arizona. 2003 r. Creative Commons Autor: Clinton Steeds

Skrzemieniałe skały dolerytowe (Schyłkowy okres zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e.)

Skała dolerytowa – pochodzenia wulkanicznego, podobna do bazaltu. Twardsza od granitu. Kiedy skały dolerytowej nie można już było rzeźbić normalnie, przerzeźbiono jeszcze niezliczoną ilość struktur architektonicznych i innych rzeźb skalnych, mozaikami skrzemieniałej skały, i na tym prawdopodobnie skończyła się epoka rzeźbienia dolerytowych monumentów neolitycznych występujących często w Anglii i Francji. Mozaika skrzemieniałej skały dolerytowej, pojawia się prawdopodobnie pod sam koniec okresu zniszczeń, a więc pod koniec neolitycznej epoki.

1.     2.     3.    4.    5.

1. St. Edmunds, Suffolk, Anglia. Widoczne ślady skrzemieniałej skały. Podczas kontaktu z celtem kamiennym, miedzianym lub brązowym – dolerytowa skała zostawała w niezliczonych miejscach skrzemieniona, upodobniając się do krzemienia, obsydianu lub szkliwa wulkanicznego.  2. St. Edmunds, Suffolk, Anglia. Rzeźba gładzona, wykonana w monolitycznej skale dolerytowej, oszpecona – mozaiką skrzemieniałej skały, przypominającą krzemień, szkliwo wulkaniczne lub obsydian.  3. Pobliże kościoła w Kemp Town, Anglia. Mozaika skrzemieniałej skały dolerytowej przypominająca krzemień lub obsydian.  4. Teatr Gangway, Anglia. 2005. Skała dolerytowa. Skrzemieniała mozaika schyłkowa.  5. Hampshire, Anglia. Skała dolerytowa. Skrzemieniała mozaika schyłkowa. Skała dolerytowa podczas obróbki niejako „piekła się” i zamieniała w podobiznę krzemienia.

1.      2.      3.

1. Curdrige Church, Hampshire, Anglia. 2008 r. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, podobna do krzemienia. Creative Commons Autor: shemacgo   2. West Dean College, Anglia. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, imitująca krzemienie. Schyłkowy okres zniszczeń. 2009 r. Creative Commons Autor: the justified sinner   3. Norwich, Norfolk, England. 2006 r. Wypalana mozaika w monolitycznej skale dolerytowej, imitująca krzemienie. Creative Commons Autor: Leo Reynolds

Stopiony granit (ok. 2400 lat p.n.e.)

  Tioga Pass, Yosemite National Park, California, USA. W pewnym momencie (ok. 2400 p.n.e.), nie można już było rzeźbić skały w żaden sposób, ponieważ stała się zbyt miękka, krucha, aż w końcu, w kontakcie z celtem, niejako topiła się. Creative Commons Autor: mexican 2000

Spieczone skały wapienne (Schyłkowy okres zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e.)

Spawane i stopione kamienie, po potopie (2400–2200 lat p.n.e.)

Jakiś czas po potopie, być może 100–200 lat, działo się z kamieniami coś szczególnie niesamowitego. Przed samym potopem, w schyłkowym okresie zniszczeń, ok. 2400 p.n.e., kamienie podczas obróbki niejako kruszyły się i piekły, natomiast po potopie, kamienie podczas obróbki często topiły się. Także możliwość przyspawania kamiennych, miedzianych lub brązowych płytek do innych kamieni wskazuje na neolit – na księżycową przyczynę takich możliwości.

Magiczne znaki chronią boskie świątynie przed diabłem. Potop i świat z niego wyłoniony stanowiły dla wszystkich ludzi na ziemi, początek stworzenia świata w dosłownym sensie. Po potopowym szoku, ludzie nie mieli pojęcia skąd wzięły się tak olbrzymie i doskonałe monumenty w Rzymie, Egipcie i niezliczonych innych miejscach. Nie ulegało wątpliwości, że to sami bogowie zbudowali je dla siebie. Zrujnowany stan wielu świątyń i monumentów (w okresie zniszczeń), przypisano oczywiście zazdrosnemu diabłu, który zapewne walczył z bogami o władzę. Wdzięczność ludzi dla bogów za stworzenie świata i samych ludzi nie miała granic. Niemal na całym świecie przystąpiono więc do zabezpieczenia i odnowy boskich świątyń i monumentów. Do zabezpieczenia świątyń i monumentów służyły magiczne znaki chroniące boskie świątynie przed diabłem.

Magiczne znaki pozostawione na monumentach, wydawałoby się z różnych okresów historycznych, wskazują jednakże na jeden okres – na popotopowy neolit. Diabelskie rysy, pęknięcia i nacięcia na boskich monumentach, zabezpieczano od dalszej dewastacji, kamiennymi lub metalowymi (miedź lub brąz) sztabkami, literalnie przyspawanymi do kamiennych monumentów. Przykładowo Krzywa Wieża w Pizie była krzywa, ponieważ diabeł chciał ją przewrócić, ale mu się nie udało. Po jego usiłowaniach pozostało diabelskie pęknięcie, które należało zabezpieczyć od dalszego pękania, aby uchronić wieżę przed upadkiem. Kiedy diabeł zauważał tego rodzaju znaki, odstępował od dalszego niszczenia monumentu. Tego rodzaju oznakowania miały zapewne to samo znaczenie, co dzisiaj woda święcona, która odpędza diabła od wykonania jego zamiarów.

1.  2.  3.  4.  5.  6. 7.

1. Wawel, Katedra, Kraków, Polska. 2009 r. Neolityczny zamek wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej. Widoczne dwa znaki miernicze – „kotwy z przewłoczką” i znaki magiczne dla diabła, przyspawane do skały monumentu. Uważa się, że zamek pochodzi z XIII w. Creative Commons Autor: Allie_Caulfield   2. Portal Kościoła św. Katarzyny Aleksandryjskiej, Śląsk, Polska. 2009 r. Neolityczne znaki magiczne, przyspawane do monolitycznej skały monumentu, podobne są do skorodowanego żelaza. Uważa się, że kościół został „wzniesiony” w XIII w. Creative Commons Autor: Dariusz Wojciechowski   3. Źródło Łaby, Karkonosze, Czechy. Granit. Neolityczne znaki magiczne, przyspawane do monolitycznej skały monumentu. Creative Commons Autor: Kommissar Zufall   4. Kolumna Marka Aureliusza, Rzym. Neolityczna kolumna (wys.: 41,9 m, średnica: 3,7 m), została wyrzeźbiona w monolitycznej skale bazaltowej. Znaki magiczne dla diabła, przyspawane do skały monumentu. Uważa się, że kolumna została „zbudowana” z 27 lub 28 marmurowych bloków w 2. połowie II w. Creative Commons Autor: robertpaulyoung   5. Kolumna Marka Aureliusza, Rzym. 2008 r. Znaki magiczne dla diabła, przyspawane do skały monumentu. Creative Commons Autor: bluelizardworld   6. Forum Romanum, Rzym. Monolityczna skała bazaltowa. „Magiczne znaki”, przyspawane do monumentu, do złudzenia przypominają skorodowane żelazo. Neolit. Creative Commons Autor: Andy Hay   7. Halifax Branch Canal, Halifax, Anglia. Neolityczne znaki magiczne, przyspawane do kamieni. Creative Commons Autor: leedsyorkshire   

1.2.3.4.5.6.7.

1. Łuk Septymiusza Sewera, Forum Romanum, Rzym. Znaki miernicze wyrzeźbione w tej samej, monolitycznej skale bazaltowej, co cały monument i magiczne znaki dla diabła, przyspawane do monumentu, podobne do żelaza i brązu. Uważa się, że monument został „zbudowany” w 203 r. Creative Commons Autor: beggs   2. Łuk Septymiusza Sewera, Forum Romanum, Rzym. Liczne znaki magiczne dla diabła, przyspawane do monumentu. Creative Commons Autor: DanielHP   3. Krzywa Wieża w Pizie, Włochy. 2007 r. Wysokość ok. 55 m. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale. Magiczny znak przyspawany do monumentu, wskazuje na to, że monument pochodzi z neolitu. Krzywa Wieża w Pizie była krzywa, ponieważ diabeł chciał ją przewrócić, ale mu się nie udało. Po jego usiłowaniach pozostało pęknięcie, które zabezpieczono od dalszego pękania kamienną lub metalową (miedź lub brąz) sztabką, aby uchronić wieżę przed upadkiem. Sztabka, podobna do brązu, jest literalnie przyspawana do monumentu. Uważa się, że „budowę” wieży rozpoczęto w XII w. Creative Commons Autor: Andy Hay   4. Pompeje, Włochy. Neolityczne znaki magiczne, przyspawane do skały bazaltowej, podobne są do żelaza. Creative Commons Autor: gepiblu   5. 6. Pompeje, Włochy. 2008 r. Neolityczne znaki magiczne, przyspawane do skały bazaltowej, podobne są do żelaza. Creative Commons Autor: Tintern   < Pompeje, Włochy. 2008 r. „Źle zespawane kamienie”.  Zdjęcie większe. Magiczny znak przyspawany do pojemnika na wodę, podobny jest do stopionego żelaza. Fragmenty kamienia zostały ewidentnie stopione. Ten sam pojemnik na wodę, na którym znajdują się „źle zespawane kamienie”.  7. Illinois and Michigan Canal, USA. 2008 r. Neolityczny znak magiczny, przyspawany do skały wapiennej, podobny do żelaza. Creative Commons Autor: lapstrake 

1.  2.  3.

1. Kolosy Memnona, Teby Zachodnie, Egipt. 2008 r. Posągi zostały wyrzeźbione w ostańcach wapiennych. Wysokość: 17,90 m. Widoczne są cztery białe, neolityczne znaki magiczne, zabezpieczające posąg przed dalszym niszczeniem przez diabła. Uważa się, że posągi wykuto z bloków skalnych kwarcytu i „postawiono” około 1370 p.n.e. Creative Commons Autor: gzayatz   2. Piramida Cheopsa, Giza, Egipt. Dwa znaki magiczne, widoczne na stropie Komory Króla, zabezpieczające komorę przed dalszym niszczeniem przez diabła. Obecnie (po niemal 4500 lat), znaki magiczne zostały zlikwidowane przez wybitnych specjalistów od renowacji starożytnych monumentów egipskich.  3. Piramida Cheopsa, Giza Egipt. Komora Królowej, szyb południowy. Dwa miedziane znaki magiczne dla diabła (przyspawane do płytki kamiennej), aby diabeł nie właził do szybu wentylacyjnego i nie niszczył piramidy. Płytka ma kilka cm grubości. Szyb ma ponad 60 m długości i jest w przekroju kwadratu, 20 x 20 cm.  < Sfinks, Giza, Egipt. Tylna (północna) łapa Sfinksa przed renowacją. Widoczne są liczne, białe, neolityczne znaki magiczne, zabezpieczające monument przed dalszym niszczeniem przez diabła. < Tylna (północna) łapa Sfinksa po renowacji – czyli po zniszczeniu, zamurowaniu i zamalowaniu interesujących świadectw przeszłości.

 1.    2.

1. Pompeje, Terme del Foro. Włochy. Skała bazaltowa jest niejako stopiona. < Pompeje < Pompeje  2. Stare miasto w San Juan, Portoryko. Rzeźba w monolitycznej skale bazaltowej, imitująca bruk. Kamień wygląda tak, jakby był spieczony lub przypalany. Creative Commons Autor: Snuskie

Bazalt, granit i piaskowiec, podobne do brązu i żelaza

1.    2.    3. 

1. Meteoryt Hoba, Namibia. 2006 r. Odkryty w 1920 r., jest największym meteorytem znalezionym na ziemi. Waży ok. 60 ton, ma w przybliżeniu kształt prostopadłościanu z kwadratową podstawą o boku 2,7 m oraz wysokości 90 cm. Składa się w 84% z żelaza, 16% z niklu ze śladowymi ilościami kobaltu. Spadł na Ziemię ok. 80 000 lat temu. Tyle encyklopedycznych informacji, z których żadna nie wydaje się wiarygodna. Otóż „meteoryt” jest przypuszczalnie skałą bazaltową, która podczas obróbki w neolicie, często przybierała zabarwienia podobne do żelaza. Kamienne, bazaltowe struktury w otoczeniu „meteorytu” także wskazują na neolit, na epokę miękkich skał. Możemy w nich wyróżnić okres gładzony i okres zniszczeń. Całość, „meteoryt” wraz z otaczającymi go kamiennymi strukturami, została wyrzeźbiona w monolitycznej skale bazaltowej, ok. 2600–2400 lat p.n.e. Równoległe wyżłobienia u spodu „meteorytu” (zdjęcie 2006 r.), także budzą wątpliwości co do jego kosmicznego pochodzenia. Prawdopodobnie „meteoryt” stanowi integralną część podłoża skalnego i był pozostałością przeznaczoną do wyskrobania, usunięcia. W ten sposób niwelowano teren skalny w celu uzyskania płaskiej powierzchni. Creative Commons Autor: coda   2. Meteoryt Hoba. 2006 r. Uważa się, że powierzchnia „meteorytu”, pokryta jest tlenkami żelaza, co nie wydaje się prawdą. Creative Commons Autor: coda  3. Koloseum, Rzym. U góry widoczny znak mierniczy, podobny do żelaza, w kształcie drabinki. Niżej, trzy inne znaki miernicze, również podobne do żelaza. Creative Commons Autor: Mrs. Knook  

1.     2.     3.    4.

1. Ploumanac'h, Wybrzeże Czerwonego Granitu, Bretania, Francja. Neolityczne znaki miernicze wytyczające drogę wyrzeźbioną w monolitycznej skale. W okresie zniszczeń, droga została przerzeźbiona mozaiką imitującą kamienie. Czerwony granit, podczas obróbki w neolicie, przybrał barwę podobną do żelaza. Poziom mórz światowych był w neolicie ok. 30 m niższy od obecnego. Creative Commons Autor: Gblum   2. Ploumanac'h, Wybrzeże Czerwonego Granitu, Bretania. Creative Commons Autor: Ronan & Elena   Ploumanac'h. Neolityczna droga wyrzeźbiona w monolitycznej skale. Ploumanac'h. Neolityczna droga wyrzeźbiona w monolitycznej skale.  3. Kolumna w Kutb Minar w Delhi, Indie. Kolumna została wyrzeźbiona w monolitycznej skale piaskowej na miejscu. Pod koniec neolitu została zabarwiona na niemal czarny kolor. Kolumna mierzy 7,21 m wysokości i waży ponad 6 ton. Uważa się, że kolumna została wykonana z żelaza, które nigdy nie rdzewieje, w IV w. Źródło: public domain   4. Kolumna w Kutb Minar. 2009 r. Najniższy fragment kolumny wygląda tak, jakby skała została spieczona. Kamienne struktury architektoniczne, w otoczeniu „żelaznej kolumny”, także wskazują na neolit. Możemy w nich wyróżnić okres gładzony i okres zniszczeń. Cały kompleks Kutb Minar w Delhi, wraz z kolumną, został wyrzeźbiony w monolitycznych skałach piaskowych, ok. 2600–2400 lat p.n.e. Creative Commons Autor: FlawlessWalrus