Home

Neolitycznych monumentów nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w litej skale. Rzeźbienie monumentów neolitycznych, odbywało się poprzez usuwanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Rzucające się w oczy podobieństwa wyrzeźbień wielu monumentów kamiennych, widoczne na całym świecie, jednoznacznie wskazują na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane. Wszystkie rzeźby skalne, wymienione na stronie, zostały wykonane ok. 2600–2200 p.n.e. Na podstawie licznych zdjęć, możemy w przybliżeniu ustalić, że jedna osoba mogła wyskrobać, usunąć, ok. 1 m³ urobku dowolnej skały w ciągu 15 min. Czyli średnio – prawie 3 tony.

Machu Picchu i Twierdza Inków

Położone około 112 km na północ od Cuzco w Peru. Poniżej miasta płynie rzeka Urubamba. Odkryte w 1911 r. Obecnie przyjmuje się, że Machu Picchu („stary szczyt” w języku Quechua) zostało „zbudowane” w latach 1300–1533.

Ale my przenieśmy Machu Picchu w III tysiąclecie p.n.e. – w epokę miękkich skał. Machu Picchu nie jest zbudowane z kamieni, lecz zostało wyskrobane i wyrzeźbione w litej granitowej skale naturalnego grzbietu górskiego, ok. 2600–2400 p.n.e. Zamiast zbudowanych z kamieni struktur i murów są tylko głębiej lub płycej wyrzeźbione w ścianach skalnych mozaiki imitujące kamienie. Monumentalna architektura w Peru zaczęła się ok. 2600 lat p.n.e. Machu Picchu jest granitowym miastem niemal całkowicie wyskrobanym i wyrzeźbionym w naturalnej skale, gdzie usunięto setki tysięcy ton kamiennego urobku.

Machu Picchu, przed neolityczną aktywnością człowieka, było granitowym grzbietem górskim, jakich wiele w tej okolicy. Kiedy działalność neolityczna skończyła się (ok. 2400 lat p.n.e.), z naturalnego grzbietu górskiego pozostały już tylko niewielkie fragmenty. Struktury neolityczne w Machu Picchu nie są także ruinami, lecz przedstawiają doskonale zachowany stan z okresu, w którym prace neolityczne nagle przerwano i, jak większość neolitycznych monumentów, pozostawiono niedokończone. Wszystkie zniwelowane w poziomie tarasy i płaszczyzny terenu w Machu Picchu zostały wyskrobane i wyrzeźbione w naturalnej granitowej skale. W całym tym granitowym mieście, pod obszarami porośniętymi skąpą trawą, nie ma gleby, lecz znajduje się zniwelowana, zeszlifowana ludzką ręką, niezmiernie twarda skała. Ogromna większość neolitycznych struktur w Machu Picchu (tarasy, schody, ściany), nie została wzniesiona z kamieni, lecz została wyskrobana i wyrzeźbiona w naturalnej skale. „Kamienie” zaś, tylko pozornie są kamieniami, w rzeczywistości zostały głębiej lub płycej wymozaikowane, wyrzeźbione w granitowych ścianach. W bardzo wielu miejscach płytko wyrzeźbiona mozaika kamienna ujawnia, że mur nie jest murem, że kamieni nie ma, że jest tylko granitowa ściana. Natomiast głębokie wyrzeźbienia obrysów „kamieni” doskonale imitują mur zbudowany z kamieni. Machu Picchu wydaje się z pozoru zawierać gigantyczną masę kamieni, jednakże pojedynczych, osobnych kamieni, w tym neolitycznym mieście, jest stosunkowo niewiele.

Należy podkreślić, że w wielu miejscach łatwiej było wyskrobać dowolną ścianę lub schody w naturalnej skale, niż wyskrobać w kamieniołomach każdy kamień z osobna i w ten sposób wznosić analogiczne struktury. W Machu Picchu nie ma w ogóle zaprawy murarskiej, czy jakiegokolwiek spoiwa łączącego kamienie. Jednakże w bardzo wielu miejscach daje się zauważyć coś, co do złudzenia przypomina spoiwo łączące kamienie. Otóż granitowe, rzeźbione kamienie, odróżniają się wyglądem od rzekomej „zaprawy” dlatego, że „zaprawa” (czyli przestrzeń pomiędzy „kamieniami”) została wyskrobana, wyrzeźbiona inaczej, niż „kamienie”:

1). Po pierwsze głębiej. Wystarczy nawet bardzo płytko wyskrobać odpowiednią mozaikę w naturalnej skalnej ścianie, aby uzyskać efekt muru zbudowanego z głazów lub kamieni.

2). Głębsze wydrążenia materiału skalnego pomiędzy „kamieniami” są często gładsze od markowanych kamieni, co daje efekt dużej różnicy pomiędzy „kamieniami” a tym, co jest między nimi. Tymczasem jest to ten sam granit, tylko tekstura powierzchni jest inna. Te głębsze wydrążenia doskonale łudzą, jakoby ściana została wzniesiona z kamieni.

3). Być może do głębszych wyskrobań (oddzielających mozaikowane kamienie) używano jakiegoś innego minerału (jak do obtłukiwania i oskrobywania, z grubsza, ścian granitowych), i stąd powstał efekt zaprawy murarskiej, ponieważ różnica tekstury powierzchni „kamieni” a domniemanej „zaprawy” jest często ogromna. Takim innym minerałem mógł być bardzo twardy ryolit, kwarcyt lub hematyt. Być może do skrobania granitu używano także obsydianu lub nefrytu, którego spoistość przewyższa spoistość stali.

4). Całkiem inną teksturę zewnętrzną będzie miała powierzchnia obtłukiwana kamiennym młotem, w odróżnieniu od tej samej skały, która zostanie wygładzona, wyszlifowana.

5). Przez 4 tys. lat wszelka zaprawa uległaby zwietrzeniu i te wszystkie struktury kamienne w Machu Picchu, Pisac i w Ollantaytambo rozsypałyby się w gruz. Tymczasem krawędzie i nawet narożniki wszystkich struktur w owych miejscach pozostają w idealnym stanie – żaden „kamień” narożnikowy nigdzie nie odpadł. Struktury neolityczne w Machu Picchu, Pisac i Ollantaytambo nie są „ruinami”, lecz zachowały się w idealnym stanie. Struktury te zachowały swoje pierwotne ostre i wyraźne kształty nie dlatego, że były zbudowane przy użyciu dobrej zaprawy, lecz dlatego, że zostały wyrzeźbione bezpośrednio w naturalnej, ekstremalnie twardej skale.

Kiedyś usiłowałem skrobać granitową skałę diamentem przemysłowym, który jest prawdziwym diamentem, lecz nie oszlifowanym. Okazało się, że efektywne zeskrobywanie materiału skalnego z granitowej bryły jest niemożliwe. Diamentem możemy wyskrobać w granicie jedynie cieniutkie kreseczki. Jeśli uświadomimy sobie, że rzeczywiście nie jest możliwe ręczne obrabianie twardych skał żadnym minerałem, to nic nie stanie na przeszkodzie, aby przyjąć, że tysiące kolosalnych rzeźb architektonicznych z twardych skał, rozsianych po całym świecie, są dowodem i świadectwem tego, że w neolicie skały były na tyle miękkie, że można je było obrabiać jakimś minerałem, który także zmiękł, lecz pozostał twardszy w stosunku do innych skał.

Do końca okresu zniszczeń (ok. 2400 p.n.e.), mozaiki stawały się coraz drobniejsze, zaś zarysy mozajek ciągle pogłębiano – prawdopodobnie dla zabawy, dla przyjemności. Prawdopodobnie podczas kontaktu celta z obrabianym kamieniem  następowało duże iskrzenie, wywołujące przyjemne efekty.

1.     2.

1. Huayna Picchu, szczyt wznoszący się nad Machu Picchu. Peru. Niewykończone schody wyrzeźbione w granitowej skale. Zdjęcie ujawnia, że schody nie zostały „wykute” lecz wyrzeźbione, wyskrobane dużym rylcem kamiennym.  2. Świątynia Słońca, Machu Picchu. Struktury kamienne widoczne na zdjęciu nie zostały „zbudowane”, lecz wyrzeźbione w monolitycznej skale granitowej. Niedokończone mozaikowanie ściany, widoczne po prawej stronie zdjęcia – ujawnia brak bloków skalnych. W okresie gładzonym, ok. 2600–2500 p.n.e., wszystkie monumenty neolityczne były rzeźbione, szlifowane na gładko, tzn. bez żadnych mozajek imitujących głazy, bloki lub kamienie. Później (ok. 2500–2400 p.n.e.), następowały pierwsze, płytkie wyżłobienia mozajek imitujących bloki skalne, głazy lub kamienie. Do końca epoki miękkich skał, (ok. 2400 p.n.e.), mozaiki stawały się coraz drobniejsze, zaś zarysy mozajek ciągle pogłębiano – prawdopodobnie dla zabawy, dla przyjemności.

1.        2.

1. Machu Picchu. Okres gładzony i okres zniszczeń. Niedokończona niwelacja granitowej ściany. Tego rodzaju wyskrobań i wyrzeźbień w naturalnej, granitowej skale, nie można było wykonać w żadnym czasie, oprócz epoki miękkich skał, kiedy obrabianie skał było niezwykle efektywne i dziecinnie łatwe.  2. Ollantaytambo, Peru. Gigantyczne tarasy wyrzeźbiono w twardej, andezytowej, naturalnej skale, usuwając tysiące ton skalnego urobku. Creative Commons Autor: egroj

1.        2.        3.       

1. Machu Picchu. Rzeźbienie Machu Picchu odbywało się początkowo, w okresie gładzonym, głównie poprzez likwidację, usuwanie, zeskrobywanie setek tysięcy ton materiału kamiennego. Rzeźbienie wszystkich monumentów neolitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu.  2. Machu Picchu. Wszystkie ściany w epoce miękkich skał powstawały poprzez niwelację skały – nie zaś przez „budowanie”. Później, w okresie zniszczeń, nawierzchnia ścian i dróg zostawała często rzeźbiona w mozaikę imitującą kamienie i bruk.  3. Machu Picchu. 2005. Niedokończone mozaikowanie granitowej ściany, we wzór imitujący bloki skalne.Wszystkie neolityczne tarasy w Peru, i na całym świecie, były początkowo niwelowane–rzeźbione na gładko. Póżniej, gładkie ściany rzeźbiono w imitację bloków skalnych, głazów lub kamieni. Tarasy neolityczne (rzeźbione w naturalnej skale jako dzieła rzeźbiarskie i dla przyjemności) nie służyły jako pola uprawne. Creative Commons Autor: INCA TRAIL

Twierdza Inków w Sacsahuaman, Peru

Około 2500 p.n.e. skały zmiękły tak bardzo, że nie można już było rzeźbić metodą gładzoną. Wówczas, niemal na całym świecie, zaczęto rzeźbić mozaikę imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie, wprost na dotychczasowych rzeźbach, niszcząc je często i oszpecając.

1.      2.

1. „Twierdza Inków” w Sacsahuaman, Peru. Około 2500 lat p.n.e., w trzech gigantycznych ścianach skalnych wyryto, kamiennym rylcem, piękną mozaikę imitującą wielkie głazy, która łudzi do dziś, że są to „mury zbudowane ze ogromnych, ściśle dopasowanych głazów”. Otóż nie są to głazy, lecz mozaika imitująca wielkie głazy. Kiedy robotnicy usunęli trawę w kilku miejscach (w 2006 roku), okazało się, że „tkwiące w trawie głazy” – nimi nie są. Niemal wszystkie „głazy” w Sacsahuaman są integralną częścią naturalnego podłoża wapiennej skały, która ok. 2600–2500 lat p.n.e. została zniwelowana, wyrzeźbiona i wymozaikowana w cudowną mozaikę cyklopową, imitującą wielkie głazy. Podobnie jest ze wszystkimi piramidami w Egipcie, Sudanie, Ameryce Środkowej, Europie i Azji, które także nie zostały „zbudowane”, lecz wyrzeźbione w skalnych górach lub wzniesieniach. Zamiast bloków skalnych, głazów lub kamieni, jest tylko mozaika wyryta kamiennym rylcem. Creative Commons Autor: sancho_panza   2. „Twierdza Inków”. Okres gładzony i okres zniszczeń. Mozaika imitująca kamienie. Na całym świecie widoczna jest tendencja do „zdrabniania” mozajek imitujących duże głazy – na mozaiki mniejsze, imitujące kamienie. Creative Commons Autor: shashiBellamkonda

„Twierdza Inków”, Sacsahuaman, Peru. Skała wapienna. Ciekawym przykładem rzeźby skalnej gładzonej jest tzw. Twierdza Inków w Sacsahuaman. Znajduje się ok. 2 km na północ od miasta Cuzco. Choć może to wydawać się absurdalne, to jednak w strukturach tych, pojedynczych głazów i kamieni jest niewiele. Około 2500 lat p.n.e. wyrzeźbiono tu, w sposób gładzony kilka tarasów, zaś w pionowych ścianach tarasów wyrzeźbiono, kamiennym rylcem, mozaikę cyklopową, imitującą gigantyczne głazy skalne.

1.        2.

1. Sacsahuaman. 2005 r. Na zdjęciu, być może, wyraźnie widać, że gigantyczne, mozaikowane ściany skalne powstawały przez niwelację terenu skalnego w poziomie i pionie. Najpierw była tarasowo-zygzakowa niwelacja terenu skalnego rzeźbiona na gładko, później następowały wyrzeźbienia mozaiki cyklopowej, i na końcu – imitującaj kamienie. Ściany uzyskiwano poprzez niwelację terenu skalnego, nie zaś poprzez „budowanie”. Ściany te są integralną częścią zniwelowanego terenu skalnego. Creative Commons Autor: Bruno Girin   2. Sacsahuaman. 2005. Gigantyczne ściany skalne powstawały (bez znajomości żelaza), w wyniku niwelacji terenu skalnego, który również często mozaikowano (w imitację bruku). Pierwotnie ściany były gładkie, później mozaikowano je w imitację cyklopowych głazów. Ściany te są integralną częścią zniwelowanego terenu skalnego. Pod skąpą trawą nie ma gleby, lecz znajduje się lita, wymozaikowana w imitację drobnego bruku, skała. Creative Commons Autor: benhulley

1.       2.

1. Sacsahuaman, Cuzco, Peru. 2004 r. Kolosalne rzeźby wykonane w monolitycznej skale wapiennej. Piękna mozaika cyklopowa, wyrzeźbiona pierwotne na gładko (2600–2500 p.n.e.), została w wielu miejscach przerzeźbiona późniejszą mozaiką imitującą kamienie, 2500–2400 p.n.e. Creative Commons Autor: ethanlindsey   2. Sacsahuaman, Peru. 2005. Na szczęście przerzeźbień imitujących kamienie nie wykonano wiele, i w ten sposób ocalała jedna z najpiękniejszych i najbardziej fascynujących, neolitycznych mozajek cyklopowych na świecie. Creative Commons Autor: benhulley 

A więc „cyklopowe głazy”, które podziwiamy w Sacsahuaman nimi nie są. Z bliska wyraźnie widać, że nie są to osobne głazy, lecz mozaika wyrzeźbiona w skalnych, gigantycznych ścianach. Jeśli mozaika imitująca kamienne głazy została wyskrobana stosunkowo płytko, ujawnia w owych miejscach, że głazów nie ma, że jest tylko ogromna jednolita ściana skalna, na której kamiennym rylcem wyryte zostały rowki–wyżłobienia imitujące osobne głazy. Nie znaczy to, że osobnych głazów nie ma. Są, jednakże nie jest ich tak wiele jak się na pozór wydaje. Owe zygzakowate tarasy w Sacsahuaman zostały wyskrobane i wyrzeźbione w litej skale. Skalne ściany tarasów zostały zniwelowane w pionie, natomiast skalisty teren został zniwelowany w poziomie.

Bardzo wątpliwym wydaje się, aby struktury neolityczne w Sacsahuaman były „Twierdzą Inków”, jak utrzymują na ogół badacze kultur południowo–amerykańskich. Inkowie, którzy nie znali żelaza, nie byli w stanie rzeźbić takich struktur kamiennych 500 lat temu dla takiej samej przyczyny, dla jakiej my, ludzie współcześni, nie jesteśmy w stanie tego dokonać bez użycia żelaza i maszyn. Musiały więc zaistnieć nadzwyczajne warunki, aby można było wyskrobywać w litej skale tysiące ton skalnego urobku, mając do dyspozycji tylko ludzką siłę fizyczną i hematytowy, ryolitowy, kwarcytowy, granitowy, obsydianowy, nefrytowy lub jakiś inny rylec o podobnej lub większej twardości od obrabianych skał. Tymi nadzwyczajnymi warunkami, które umożliwiały ludziom wykonywanie tak niezwykłych i gigantycznych „prac kamieniarskich”, jest właśnie opisana niżej – księżycowa hipoteza.