Jerzy Kijewski

Neolit – epoka miękkich skał

JerzyKijewski@aol.com

Kromaniończycy pojawili się około 43 tys. lat temu prawdopodobnie na Bałkanach lub na terenie dzisiejszych Czech. W ciągu kilku tysięcy lat kromaniończycy są już obecni nie tylko w całej Europie (łącznie z europejską Arktyką), lecz niemal na całym świecie. Na Tybecie, na arktycznej Syberii na płw Tajmyr ok. 40 tys. lat temu; w Indii i na Cejlonie ok. 37 tys. lat temu; w Australii ok. 39 tys. lat temu; na Tasmanii ok. 35 tys. lat temu, gdy poziom oceanu był ok. 125 m niższy od obecnego. W Japonii – ok. 32 tys. lat temu. W Ameryce kromaniończycy pojawili się ok. 25 tys. lat temu – w Bluefish Caves, Yukon Kanada. W Republice Południowej Afryki ok. 36 tys. lat temu. Wiele wskazuje na to, że kromaniończyk (ang.: Cro-Magnon Man), nie był człowiekiem rozumnym i żył wyłącznie na poziomie instynktu. Nie posiadał świadomości własnego istnienia i nie potrafił myśleć ani mówić. Dopiero po klimatycznym dramacie plejstocen / holocen (ok. 13 500 lat temu), stał się zwierzęciem świadomym swojego istnienia, zwierzęciem myślącym i mówiącym – człowiekiem.

  Neandertalczycy, którzy zamieszkiwali niemal całą Europę i Bliski Wschód od ok. 250 tys. lat, od 36,5 tys. lat temu są obecni jedynie w Hiszpanii. Około 26 tys. lat p.n.e., ostatni neandertalczycy wyginęli prawdopodobnie na Gibraltarze.

< Na skutek tego Ziemia (wraz z Księżycem) oddala się gwałtownie od Słońca, osiągając obecną orbitę.

< Przedholocenowa para wodna, unosząca się w atmosferze, zostaje schłodzona i opada na Ziemię w postaci gigantycznego deszczu. Zaczyna podnosić się poziom mórz światowych. W strefach okołobiegunowych, gigantyczny deszcz zostaje zamieniony w grad, tworząc olbrzymie lądolody. Następuje początek (a nie koniec, jak się na ogół sądzi), ostatniego zlodowacenia, które trwa do dziś.

< Na obu półkulach następuje masowe wymieranie wielkiej fauny plejstoceńskiej.

Wielka fauna plejstoceńska w Ameryce Północnej ginie przypuszczalnie w całości.

Obecna, wielka fauna znajdująca się w Am. Północnej przywędrowała później z Azji.

< Na skutek dramatycznych zmian klimatycznych plejstocen/holocen – następuje transformacja kromaniończyka w człowieka rozumnego, którego pierwszą kulturą jest mezolityczny holocen. Człowiek rozumny pojawia się wraz z jednoczesnym nastaniem epoki lodowcowej i holocenu. Od ok. 11 500 lat p.n.e. zaczyna się historia człowieka.

< 11 500 lat p.n.e. kończy się plejstocen i nastaje nowa epoka, która trwa do dziś – holocen;

< Epoka miękkich skał w neolicie, 3200–2200 p.n.e., następuje w konsekwencji pojawienia się Księżyca na orbicie Ziemi ok. 11 500 lat p.n.e.

Księżycowa hipoteza

Przedstawiona w niniejszym artykule Księżycowa hipoteza traktuje m.in.

o szczególnym okresie, kiedy pole grawitacyjne Ziemi przechwytuje Księżyc

z przestrzeni międzyplanetarnej, i o następujących stosunkowo szybko

konfiguracjach grawitacyjno-orbitalnych, zmierzających do finalnej stabilizacji

orbity Księżyca i obrotu dobowego Ziemi.

Księżyc wchodząc na orbitę Ziemi, zaczął wprawiać planetę (energią swego ruchu wirowego) w coraz szybszy obrót dobowy, który wcześniej, przed holocenem, prawdopodobnie był bardzo wolny. Księżyc z wolna przybliżał się do Ziemi, krążąc po coraz bliższej orbicie. Im bardziej Księżyc zbliżał się do Ziemi, tym szybszy stawał się obrót planety wokół jej osi.

Przed holocenem, do ok. 13 500 lat temu, Ziemia krążyła znacznie bliżej wokół Słońca. Dlaczego jednak obrót Ziemi wokół jej osi był bardzo wolny? Prawdopodobnie obrót dobowy Ziemi (i każdej planety w Układzie Słonecznym) powodowany jest przez jej satelitę lub satelity. Gdyby dzisiaj Księżyc uleciał w przestrzeń kosmiczną, to obrót dobowy Ziemi stopniowo zwalniałby, aż do momentu pełnej synchronizacji–równowagi, kiedy to Ziemia usytuowałaby się jedną stroną w kierunku Słońca. Jeśli któraś z planet nie posiada satelity, jak np. Wenus, a ma obrót dobowy, może to oznaczać, że stosunkowo niedawno utraciła swój księżyc i jest w czasie synchronizacji ze Słońcem, której końcowym efektem będzie całkowite ustanie obrotu dobowego i zwrócenie się jedną stroną ku Słońcu.

Zatem 13 500 lat temu na orbicie Ziemi pojawił się Księżyc, wychwycony z przestrzeni międzyplanetarnej przez pole grawitacyjne naszej planety. Jest prawdopodobne, że był on przed holocenem jedną z planet Układu Słonecznego i na skutek jakiegoś zdarzenia został wytrącony ze swojej orbity i przechwycony przez pole grawitacyjne Ziemi. Wydaje się jednak, że przed holocenem, Księżyc mógł być satelitą Wenus.

11 500 lat p.n.e. Czy Księżyc był satelitą Wenus?

Najbardziej prawdopodobną wersją zdarzenia, które omawiamy, jest to, że nasz Księżyc przed holocenem był satelitą Wenus. Co zatem się wtedy wydarzyło? Otóż, kiedy Księżyc, przez tysiąclecia, nieustannie oddalał się od Wenus i ciągle słabło przyciąganie grawitacyjne pomiędzy tymi ciałami, wówczas, gdy stało się ono już bardzo słabe, Księżyc (jakimś zdarzeniem wytrącony ze swojej orbity) został przechwycony przez pole grawitacyjne Ziemi i uplasował się na jej orbicie. Przed holocenem Ziemia była bliżej Słońca, ponieważ nie posiadała na swej orbicie Księżyca. Natomiast Wenus przed holocenem mogła być dalej od Słońca, ponieważ posiadała na swej orbicie „nasz” Księżyc. A więc orbita Wenus i orbita Ziemi były przed holocenem znacznie bliżej siebie. Właśnie w takim układzie tych trzech ciał niebieskich (Wenus z Księżycem i Ziemia) mogło dojść do przechwycenia księżyca Wenus przez pole grawitacyjne Ziemi 13 500 lat temu. Wówczas Wenus przybliżyła się do Słońca, plasując się na swojej obecnej orbicie, natomiast Ziemia oddaliła się od swojej gwiazdy, wraz ze swoim nowym satelitą, plasując się na swojej obecnej orbicie. Można także przypuścić, że przed holocenem, tak jak Ziemia, także Mars mógł być bliżej Słońca, być może w okolicach obecnej orbity Ziemi. Wówczas to na Marsie mogło być znacznie cieplej i mogły znajdować się tam pewne ilości wody, po których zostały tylko głębokie kaniony i doliny rzeczne, które obecnie widoczne są na zdjęciach.

11 500–2400 p.n.e. Księżyc powoduje większe nachylenie Ziemi

W miarę, jak Księżyc przybliżał się do Ziemi, zwiększało się jej nachylenie. Nachylenie osi planety w stosunku do jej orbity (ekliptyki) było największe ok. 2400 lat p.n.e., kiedy Księżyc znajdował się na orbicie geostacjonarnej – i wynosiło ok. 24,5 stopnia. Wówczas miało miejsce największe przyciąganie Ziemia–Księżyc w opisywanym tu okresie przesilenia. Po przesileniu przyciąganie Ziemia–Księżyc maleje i również maleje nachylenie Ziemi. Około 1700 lat p.n.e., nachylenie Ziemi ustabilizowało się i odtąd wynosi ok. 23,3 stopnia. Dr David Etheridge, australijski naukowiec, tłumaczy, że ocieplenie klimatu tysiące lat temu związane było ze zmianą nachylenia orbity Ziemi i to zjawisko spowodowało uwolnienie gazów cieplarnianych, zwłaszcza dwutlenku węgla z oceanów.

7000–1800 p.n.e. Księżyc powoduje efekt cieplarniany

< Ciepły i wilgotny klimat wczesnego Holocenu jest określany jako „optimum polodowcowe” osiągną szczyt pomiędzy 7, a 5 tys. lat temu. Był najcieplejszym interglacjałem wszystkich epok lodowcowych. Średnia temperatura była o ok. 2 stopnie wyższa niż w czasie XX wieku, a o 10 stopni niż w czasie ostatniego maksimum polodowcowego i nie ma wyrażanych śladów występowania pustyń. Przez centrum obecnej Sahary płynęła rzeka, a inne obszary pustynne były bombardowane dużą ilością opadów deszczu. Profesor Jacek Jania, „Glacjologia” Świat Nauki, Warszawa 1971.

< Na stosunkowo ciepły klimat omawianego okresu wskazuje także los ostatnich mamutów, które wymarły na wyspie Wrangel, znajdującej się na płn. wschodniej Syberii, na Morzu Arktycznym, dopiero ok. 3,800 lat temu. Odizolowane od kontynentu azjatyckiego mamuty skarłowaciały, w chwili wymarcia mierzyły już tylko 1,8 m wzrostu.

< Przykładem ciepłego klimatu w neolicie, może być Monastyr, znajdujący się blisko koła podbiegunowego na Wyspach Sołowieckich, na Morzu Białym w Rosji. Od 1992 r. na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Znajdują się tu liczne monumenty wyrzeźbione w monolitycznych skałach granitowych, ok. 2600–2400 p.n.e. Wyrzeźbienia te, imitujące cyklopowe głazy, podobne są do tzw. murów Inków w Sacsahuaman, w Peru.

3200–2200 p.n.e. Neolit – epoka miękkich skał. Początki cywilizacji.

Około 3200 lat p.n.e., Księżyc znajdował się już bardzo blisko Ziemi – blisko orbity geostacjonarnej, która była jednocześnie okresem grawitacyjnego przesilenia Ziemia–Księżyc. Ogromne przyciąganie bazaltowych skał Księżyca na podobne skały ziemskie, spowodowało w ogólności znaczne zmiękczenie wszystkich skał na powierzchni Ziemi.

< Skały zmiękły na tyle, że są ręcznie obrabiane kamiennymi rylcami. Skały będą stale mięknąć, aż do 2400 lat p.n.e., czyli do momentu, w którym Księżyc opuści orbitę geostacjonarną.

Creative Commons Autor: tinou bao

Na przebieg takich właśnie wydarzeń wskazują wyniki badań naczyń kamiennych w starożytnym Egipcie.

Otóż w Przeglądzie Geologicznym, vol. 53, nr 9, 2005, czytamy:

Naczynia kamienne starożytnego Egiptu, Franc Zalewski

„Prowadzone na terenie Egiptu, od czasów Napoleona, badania archeologiczne pozwoliły wielu muzeom świata uzbierać

imponujące kolekcje eksponatów. Jedną z licznych grup zabytków stanowią naczynia kamienne wykonane ze skał

krystalicznych. Ich liczba szacowana jest na około 30 000 egzemplarzy. (…) Surowce użyte do produkcji naczyń to takie

skały magmowe i metamorficzne jak: bazalt, granit, porfir, dioryt oraz serpentynit i in. (…) Różnorodność form naczyń jest

imponująca, zaczynając od płaskich tac, mis, dzbanów kończąc na skomplikowanych formach. Sposób ich obróbki

i precyzja wykonania są godne podziwu. (…) Omawiane naczynia kamienne datowane są na lata 3200–2500 p.n.e.”

„(…) okres archaiczny i początek Starego Państwa stanowią czasy najszybszego postępu we wszystkich dziedzinach, a jego rezultatem był wspaniały rozkwit Egiptu w „epoce budowniczych piramid” (rządy III – VI dynastii). Zobaczymy, że tempo rozwoju technicznego gwałtownie maleje w czasach następnych i następuje zastój, przerwany w sposób zasadniczy dopiero w czasach, gdy rządy w kraju objęli Grecy i Rzymianie, wprowadzający nowe zdobycze techniczne”.

Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska i Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 9

Księżycowa hipoteza została stworzona w trakcie poszukiwania odpowiedzi na pytanie, jakim cudem Inkowie – bez znajomości żelaza – obrabiali granit i bazalt, na tak wielką skalę, jak w Machu Picchu i Świątyni Słońca w Cuzco. Dodajmy, że granitu nie można efektywnie obrabiać nawet rylcem diamentowym.

Naczynia kamienne wytwarzano w tym samym okresie także w wielu innych rejonach świata, jednakże ani wcześniej ani później naczyń z twardych kamieni nigdzie już nie wytwarzano, co wskazuje na księżycową przyczynę wytwórczości naczyń kamiennych, ponieważ twardych kamieni nie można efektywnie obrabiać nawet rylcem diamentowym.

< Na obu półkulach – w jednakowym czasie – nastał neolit, epoka która zapoczątkowała rozwój cywilizacji.

Problemy Egipcjan z kalendarzem

Gdyby niebo w Egipcie wyglądało tak jak obecnie, to nikt przy zdrowych zmysłach nie wyprowadzałby niedokładnego i absurdalnego kalendarza od wylewów Nilu lub gwiazdy Syriusza. Jednakże nieba w ogóle nie było widać w Egipcie, ani z całej Ziemi – przypuszczalnie od 3200 do 2400 p.n.e. Gwiazdy Syriusza ukazującej się jakoby na wschodnim horyzoncie – także nie było widać. To, co uważamy za gwiazdę Syriusza było najjaśniejszym miejscem Słońca, przesuwającego się bardzo wolno po mrocznym niebie. W okresie przesilenia grawitacyjnego 2500–2400 p.n.e. rok słoneczny mógł mieć jedynie kilkadziesiąt dni i tyle samo miesięcy. Dlatego musiano wyznaczać daty na podstawie okresowych wylewów Nilu, które były niedokładne nawet do 6 tygodni.

Oto, co pisze prof. dr hab. Jadwiga Lipińska: 

Za dzień Nowego Roku uważano początek wylewu Nilu, przypadający w połowie czerwca. Jednakże wylewy

nie rozpoczynały się zawsze w tym samym dniu; (…) znane są przypadki odchyleń dochodzących do 6 tygodni.

Niedogodności takiego ustalania początku roku spowodowały, że zaczęto szukać na niebie zjawisk bardziej

niezawodnych. (podkr. autora). Dla ustalenia precyzyjnej daty próbowano przypuszczalnie (podkr. autora) również

obserwacji Słońca, lecz ostatecznie obrano heliakalny wschód Syriusza. (…)

Znamienne jest też, że prof. dr hab. Jadwiga Lipińska nie najlepiej wyraża się o znajomości astronomii w starożytnym Egipcie:

„Z powyższego przeglądu nie wynika specjalnie wysoki stan wiedzy astronomicznej w starożytnym Egipcie”.

Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska i Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 275-276

Motto:

Wszystko to nie zmienia jednak faktu, że rzemieślnicy egipscy od najdawniejszych czasów umieli obchodzić się z kamieniem tak,

jakby był miękkim, plastycznym surowcem, któremu można nadawać pożądane kształty.

Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 22

< Materiał skalny na powierzchni Ziemi stał się na tyle miękki, że można go było z dziecinną łatwością obrabiać kamiennymi, miedzianymi i brązowymi rylcami (celtami), na wielką skalę.

< Około 2600–2500 lat p.n.e., powstają wszystkie kolosalne rzeźby skalne, budowle i monumentalna architektura kamienna niemal na całym świecie, jak np. bazaltowe Koloseum, Panteon i Forum Romanum w Rzymie, granitowe miasto Machu Picchu i bazaltowa Świątynia Słońca w Cuzco, w Peru, Świątynia Amona w Luksorze, kolosalne posągi, obeliski, menhiry, dolmeny, a także wszystkie piramidy w Ameryce, Egipcie i Azji. Te wszystkie dzeła zostają wyrzeźbione rylcami kamiennymi, miedzianymi i brązowymi.

2500–2400 p.n.e. Okres zniszczeń – Księżyc na orbicie geostacjonarnej

< W miarę, jak Księżyc przybliżał się do Ziemi, malały do zera przypływy i odpływy morza. Morza i oceany zaczęły powoli przypominać gigantyczne, słone jeziora. Wody morskie mieszały się w małym stopniu, a tym samym nie rozprzestrzeniał się w nich życiodajny tlen. Niedobór tlenu w wodzie powoduje, że organizmy takie jak plankton giną, a proces ich wymierania pochłania dalsze zapasy tlenu. W okresie, kiedy Księżyc znajdował się na orbicie geostacjonarnej – przypływów i odpływów nie było.

< Z chwilą, gdy Księżyc znalazł się na orbicie Ziemi, Ziemia (wraz z Księżycem) poczęła gwałtownie oddalać się od Słońca, osiągając obecną orbitę. Księżyc zaś począł krążyć wokół Ziemi, nieustannie zbliżając się do niej, aż do 2500–2400 lat p.n.e., kiedy osiągnął orbitę geostacjonarną. W ciągu tego okresu Księżyc krążył wokół Ziemi szybciej, niż wynosił czas obrotu dobowego Ziemi. Od momentu pojawienia się na orbicie Ziemi, Księżyc, swym ruchem wirowym, wprawiał naszą planetę w coraz szybszy obrót dobowy, aż do momentu, kiedy obieg satelity zrównał się z czasem obrotu kuli ziemskiej. Właśnie wtedy (2500–2400 lat p.n.e.), Księżyc znajdował się najbliżej Ziemi, osiągając orbitę geostacjonarną.

< Około 2500 lat p.n.e. kończy się wytwórczość naczyń z twardych skał. Tę datę otrzymujemy na podstawie badań wytwórczości naczyń z twardych skał w starożytnym Egipcie.

< Jakiekolwiek sensowne rzeźbienie w kamieniu, staje się niemożliwe. Otóż od ok. 2500 lat p.n.e., skał nie można już było rzeźbić i obrabiać normalnie, ponieważ stały się one zbyt miękkie i kruche. Dotychczasowe monumenty wyrzeźbione w całości lub częściowo – zostają często brutalnie oszpecane nowym, z konieczności, rodzajem przerzeźbień – przeźbieniami imitującymi bloki skalne, głazy i kamienie. Przerzeźbienia te mają najczęściej charakter zniszczeń.

Okres zniszczeń. Okres trwający ok. 2500–2400 lat p.n.e. Około 2500 p.n.e. skały stały się jeszcze bardziej miękkie – tak bardzo, że niemożliwa już była obróbka kamienia w sposób normalny. Okres zniszczeń, to ok. 100 lat, kiedy Księżyc znajdował się na orbicie geostacjonarnej. Wyróżnia się tym, że na dotychczasowych monumentach pojawiają się charakterystyczne wyrzeźbienia, mające najczęściej charakter destrukcyjny i oszpecający. Przerzeźbienia te najczęściej brutalnie niszczyły monumenty skalne okresu gładzonego.

1.     2.     3.     4. 

1. Monument w Turbie, Francja. 2009 r. Wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2500 p.n.e. Gładzona rzeźba monumentu została brutalnie oszpecona rzeźbą imitującą kamienie, w okresie zniszczeń. Monument mierzy 35 m wysokości. Uważa się, że jest „budowlą” z czasów rzymskich. Creative Commons Autor: Dominique Sanchez    < Monument w Turbie < Monument w Turbie, częściowo „rozbity w proch”.  2. Xpujil, Meksyk. Okres gładzony i okres zniszczeń. Monument wyrzeźbiony w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2500 p.n.e. Gładzona rzeźba monumentu została brutalnie oszpecona rzeźbą imitującą kamienie. Uważa się, że monument „zbudowano” ok. 500–750 n.e. < Monument w Xpujil, Meksyk.  3. Piramida Łamana, Dahszur, Egipt. 2006. Monument wyrzeźbiony w górze skalnej, w ostańcu wapiennym, ok. 2600–2500 p.n.e. Monument wyrzeźbiony pierwotnie na gładko, został później, ok. 2500–2400 p.n.e., w okresie zniszczeń, oszpecony rzeźbą imitującą bloki skalne, głazy i kamienie. Creative Commons Autor: dustinpsmith   4. Piramida w Xunantunich w Belize. 2008 r. Wyrzeźbiona w monolitycznej skale wapiennej, ok. 2600–2400 p.n.e. Pierwotne, piękne wyrzeźbienia gładzone, zostały oszpecone, w okresie zniszczeń, mozaiką imitującą kamienie. Creative Commons Autor: amber in norfolk  

Niemal wszystkie monumenty neolityczne na świecie, pozostały wyrzeźbione tymi dwoma sposobami – rzeźbą gładzoną i rzeźbą okresu zniszczeń. Charakter wyrzeźbień monumentów skalnych, widoczny na całym świecie, jednoznacznie wskazuje na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane.

Schyłkowy okres zniszczeń. Pod sam koniec okresu zniszczeń, ok. 2400 lat p.n.e., działo się podczas obróbki skał coś szczególnie niezwykłego. W kulminacyjnym punkcie przesilenia grawitacyjnego, skały nie można już było rzeźbić, ponieważ obrabiana skała ulegała skrzemienieniu, stopieniu lub niejako spieczeniu. I wtedy Księżyc zaczął powoli odlatywać z orbity geostacjonarnej. Spieczone, stopione lub skrzemieniałe skały granitowe, piaskowe, wapienne, bazaltowe, dolerytowe, stanowią być może ostatni akcent okresu zniszczeń.

2400 p.n.e. Drugi potop i początek nowej epoki

Okres przesilenia grawitacyjnego, kiedy Księżyc znajdował się na orbicie geostacjonarnej skończył się ok. 2400 p.n.e. Księżyc wyrwał się nagle z ogromnego grawitacyjnego uścisku Ziemi i ulatywał powoli na coraz dalszą orbitę, osiągając w końcu orbitalną równowagę z Ziemią. Skały stają się stopniowo twardsze, a ich obróbka, po ok. 200 latach, niemożliwa. Wszystkie prace kamieniarskie na świecie zostają stopniowo przerwane. Łatwa obróbka kamienia w epoce miękkich skał (3200–2200 p.n.e.), stała się już na zawsze niemożliwa.

< Jednakże od schyłku VI tysiąclecia do końca Starego Państwa trwał okres względnie wilgotny, o ilości opadów znacznie przewyższających obecne (…). Od końca III tysiąclecia klimat stał się bardziej suchy i bez większych zmian pozostał taki do dnia dzisiejszego. Jadwiga Lipińska, Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 9-10

< Tajemnice Mezopotamii, Joanna Grabowska, Łódź 2009-07-13. Stanowisko, na którym pracowali archeolodzy, znajduje się w północno-wschodniej Syrii, w krainie Al-Dżazira. To północna Mezopotamia rozciągająca się w starożytności między Eufratem i Tygrysem. W latach 30. XX wieku badał te tereny brytyjski archeolog sir Max Mallowan, mąż Agaty Christie. Aż do lat 70. nie znalazł naśladowców, bo jego koledzy po fachu uważali, że w III tysiącleciu p.n.e. była to zacofana prowincja w porównaniu z rozwiniętą cywilizacją Sumerów z południowej części Międzyrzecza. – Mylili się. Pokazują to nasze tegoroczne i wcześniejsze odkrycia dokonane przez prof. Piotra Bielińskiego z Centrum Archeologii ¦ródziemnomorskiej UW, który już od kilkunastu lat bada Tell Arbid. Rozwijała się tam wówczas odrębna cywilizacja miejska, niezależna od sumeryjskiej w południowej Mezopotamii i faraońskiego Egiptu – mówi prof. Rafał Koliński z Instytutu Prahistorii Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przez wiele lat uczestniczył w misjach prof. Bielińskiego. Teraz jako jedyny w Polsce i jeden z nielicznych na świecie bada, co działo się w północnej Mezopotamii w tzw. okresie postakadyjskim – 4150–4000 lat temu. Właśnie wrócił z wykopalisk. XXI wiek p.n.e. – wiek kryzysu  Tell Arbid to wzgórze z ruin. Miasto powstało ponad 5 tys. lat temu. Nieznana jest jego starożytna nazwa ani lud, który je założył. Czasy prosperity przeżywało w pierwszej połowie III tysiąclecia p.n.e. Według części archeologów u schyłku III tysiąclecia cała północna Mezopotamia, wraz z Tell Arbid, miała wyludnić się z powodu katastroficznego osuszenia klimatu. To był XXI wiek p.n.e., czas wielkiego kryzysu, który rzeczywiście dotknął Egipt i tereny całego dzisiejszego Bliskiego Wschodu aż po Indie, hamując rozwój wielu kultur. Źródło: Gazeta Wyborcza

< Bezpośrednio przed potopem, na skutek maksymalnego przyciągania Ziemi i Księżyca, na całym świecie narastają ciemności, nie ma przypływów ani odpływów. Niemal na całej ziemi nie występuje nawet wiatr.

2350 p.n.e. Teksty Piramid – opis potopu

Około 2350 lat p.n.e., pod koniec 5 dynastii, pojawiają się pierwsze Teksty Piramid. Skała wapienna stwardniała po potopie w sposób tak szczęśliwy, że można było rzeźbić hieroglify (w gładkich ścianach, wewnątrz piramid), jeszcze przez niemal 200 lat. Po tym okresie skała stwardniała do tego stopnia, że rzeźbienia hieroglifów w skale zaniechano. Niemal bezpośrednio po potopie, ok. 2300 p.n.e., powstają Teksty Piramid (6 dynastia), które opisują niedawne wydarzenia związane z potopem. Otóż potop i świat z niego wyłoniony stanowiły dla wszystkich ludzi na ziemi, początek stworzenia świata w dosłownym sensie. Po potopowym szoku Egipcjanie nie pamiętali już, że jeszcze niedawno rzeźbili piramidy i skąd się one wzięły. Pamiętali tylko, że przed stworzeniem świata był Nun–Niebyt, czyli jakiś ciemny, wilgotny i nieruchomy praocean, niebyt, z którego wyszedł Szu, czyli wiatr. „Nun wypluł Szu” – mówią teksty piramid. Wiatr wzbudził się, kiedy Księżyc zaczął nagle opuszczać orbitę geostacjonarną.

Być może kilka lat po pojawieniu się Szu–wiatru, następuje dramat światowego potopu, kiedy ogromna zawiesina pary wodnej znajdująca się w atmosferze runęła na ziemię w postaci gigantycznego deszczu. Pojawia się trzeci egipski bóg Tefnut–potop. „Nun wyrzygał Tefnut” – mówią teksty piramid. Po ustaniu potopu wyłonił się Atum–słońce. Mówi Atum–słońce (J.K.): „Kiedy powstałem jako jedyny bóg, oprócz mnie istniały trzy bóstwa Nun, Szu (wiatr) i Tefnut (potop). Ja powstałem na tej ziemi, lecz Szu i Tefnut spoczywali w Nun-Niebycie, w którym istnieli”.

Następnie Atum–słońce stworzył boga Geb–ziemię i boginię Nut–niebo. Niebo i Ziemia były złączone, ale bogini Neftyda–przestrzeń, rozdzieliła Geb–ziemię od Nut–nieba unosząc Nut–niebo wysoko ponad Geb–ziemię. Nut–niebo dała życie Ozyrysowi (którym był cały nowy świat wraz z niebem, ziemią, słońcem, księżycem i ludźmi) i Izydzie–księżycowi. Ostatnim bogiem był Set–noc.

I tak było w rzeczywistości. Opis wydarzeń związanych z potopem jest niezwykle precyzyjny. Teksty Piramid bez wątpienia opisują rzeczywiste wydarzenia niedawnego zupełnie potopu i wyłonionego po nim, całkowicie nowego świata, jakiego ludzie nie widzieli od blisko tysiąca lat. Nowopowstały kult słońca jest zupełnie naturalny, jeśli przypomnimy sobie, że Słońca, Księżyca, nieba i gwiazd nie było widać w Egipcie w całym okresie Starego Państwa, a przypuszczalnie dłużej.

Rig Weda – opis potopu. Rig Weda, Księga 10, Hymn 129 – „Początek rzeczy” (Nasadiya)

Nie było w owym czasie ani nieistnienia, ani istnienia;

Nie było też przestrzeni i nieba u góry.

Co miało się ku życiu? Gdzie? W czyjej opiece?

Czym wody były otchłanne i głębokie?

Nie było w owym czasie ani śmierci, ani nieśmiertelności.

Nie było znaku odróżniającego noc od dnia.

TO JEDNO oddychało, bezwietrznie, samo z siebie.

I nic innego nigdzie poza nim nie było.

Na początku ciemność kryła się w ciemności;

Bez znaku odróżniającego wszystko to było wodą.

Zarodek bytu w pustkowiu zawarty

Stał się TYM JEDNYM mocą swego żaru.

Na początku na to jedno przyszło pożądanie;

Było ono pierwszym nasieniem umysłu.

Wieszczowie, szukając z mądrością w swych sercach,

Znaleźli w nieistnieniu wiązanie istnienia.

Ich nić została wszerz rozciągnięta.

Czy było poniżej? Czy było powyżej?

Byli umieszczający nasienie – były sił potęgi.

Było popędzające poniżej, u góry – dążenie.

Ale kto wie to wszystko? Kto mógłby powiedzieć,

Skąd to się zrodziło? Skąd jest to stwarzanie?

Bogowie przyszli później razem ze stworzeniem tego świata.

A więc kto może wiedzieć, skąd wszystko powstało?

Skąd to stwarzanie świata wyniknęło?

Być może samo się uformowało lub być może nie.

Tylko on jeden na wysokościach, który spogląda na nie z góry,

Tylko on wie – lub być może nie wie.

Opis potopu w prekolumbijskiej Gwatemali. W El Mirador, w Gwatemali, znajduje się monumentalna płaskorzeźba z około 300 r. p.n.e. Przedstawia mit o stworzeniu świata opisany w księdze Popol Vuh. Płaskorzeźba ma cztery metry długości i trzy metry wysokości. Wykonana jest z wapienia i stiuku. Poniżej fragmenty mitu o stworzeniu z książki „Popol Vuh – Księga Rady Narodu Quiché” w tłumaczeniu Haliny Czarnockiej i Carlosa Marrodána Casasa, PIW, Warszawa, 1980 (cytat za Wikipedią):

Nic nie było dookoła, nic nie czyniło hałasu; nic się nie poruszało ani nie przesuwało, ani nie wydawało dźwięku na niebie. [...]

Istniał tylko bezruch i cisza w ciemnościach, w nocy. Tylko Stwórca, Twórca, Tepeu, Gucumatz,

Rodzice znajdowali się w wodzie otoczeni jasnością. [...]

Tak zatem istniało niebo i również Serce Nieba, takie jest bowiem imię Boga i tak on się zowie.

Pierwszy ma na imię Caculhá Huracán. Drugi to Chipí-Caculhá. Trzeciego nazywają Raxa-Caculhá. Ci trzej są Sercem Nieba.

Wówczas spotkali się Tepeu i Gucumatz; wówczas radzili nad życiem i jasnością… [...]

– Niechaj się stanie! Niech wypełni się pustka! Niechaj cofnie się woda i odsłoni [przestrzeń],

niech wynurzy się ziemia i niech okrzepnie! – tak powiedzieli. [...]

Tak rzekli i stworzyli ziemię. Tak zaprawdę dokonało się stworzenie ziemi. – Ziemia! – wymówili, i w jednej chwili się stała.

2200 p.n.e. Zmierzch epoki miękkich skał

Po potopie, kiedy Księżyc opuścił orbitę geostacjonarną, kamienie były stosunkowo miękkie jeszcze ok. 200 lat. Około 2200 lat p.n.e. skały stają się twarde, a ich obróbka niemożliwa. Wszystkie prace kamieniarskie na świecie zostają przerwane. Łatwa obróbka kamienia w epoce miękkich skał (3200–2200 p.n.e.), stała się już na zawsze niemożliwa.

2000 p.n.e. Klimat światowy ulega ochłodzeniu o 2 stopnie

Pojawia się Sahara i inne wielkie pustynie, których nigdy dotąd nie było. W Alpach pojawia się lodowiec. Egipt i Mezopotamię nawiedza wielka susza.

„W Ameryce Północnej na południe od obecnej granicy kanadyjskiej lodowców nie było w czasie optimum polodowcowego, natomiast wszystkie dziś istniejące lodowce w Górach Skalistych zaczęły się formować około 1500 r. p.n.e.”. Profesor Jacek Jania, „Glacjologia” Świat Nauki, Warszawa 1971 r.

1800 p.n.e. Wymierają ostatnie mamuty na wyspie Wrangel, znajdującej się na płn. wschodniej Syberii, na Morzu Arktycznym.

< Kiedy 13 500 lat temu Księżyc pojawił się na orbicie Ziemi, począł względnie prędko przybliżać się do niej aż do momentu, kiedy znalazł się na orbicie geostacjonarnej omawianego tu przesilenia. Natomiast po przesileniu, zsynchronizowanie orbity Księżyca z obrotem dobowym Ziemi mogło nastąpić ok. 1700 lat p.n.e. Po całkowitej synchronizacji nastał okres stabilności-równowagi, w wyniku czego od ok. 1700 lat p.n.e., Księżyc już właściwie nie oddala się od Ziemi, zaś przyspieszenie obrotu dobowego Ziemi nie występuje. To właśnie energia z ruchu orbitalnego Księżyca powodowała, od 13 500 lat, stałe przyspieszenie obrotu dobowego Ziemi, aż do całkowitej synchronizacji ok. 1700 lat p.n.e., kiedy po raz pierwszy rok uzyskał stałą liczbę – ok. 365 – dni.

< Stabilizuje się również nachylenie Ziemi, które było największe ok. 2400 p.n.e.